Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην περιμένεις να τους ξεχωρίσεις στις εύκολες μέρες. Εκεί όλοι χωράνε. Όλοι υπόσχονται, όλοι αγκαλιάζουν, όλοι λένε μεγάλα λόγια. Το φως κολακεύει τους πάντες. Κρύβει τις ρωγμές, μαλακώνει τις γωνίες, κάνει τους δειλούς να μοιάζουν γενναίοι.
Το σκοτάδι δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Όταν πέσεις, όταν σπάσεις, όταν δεν έχεις τίποτα όμορφο να προσφέρεις πέρα από την κούραση και τα νεύρα σου, τότε αρχίζει το ξεκαθάρισμα. Τότε δεν είσαι έμπνευση, δεν είσαι επιτυχία, δεν είσαι το ωραίο πρόσωπο σε μια καλή φωτογραφία. Είσαι βάρος. Είσαι αμφιβολία. Είσαι ανάγκη.
Και εκεί φαίνεται ποιος αντέχει.
Κάποιοι θα φύγουν αθόρυβα. Θα βρουν μια λογική εξήγηση, ένα βολικό επιχείρημα. Θα σου πουν πως “δεν μπορούν να σε βλέπουν έτσι”. Η αλήθεια είναι πιο ωμή. Δεν μπορούν να αντέξουν να μην είσαι χρήσιμος για την εικόνα τους. Δεν αντέχουν να σε αγαπούν όταν δεν τους εξυπηρετείς.
Η αγάπη στα δύσκολα δεν είναι ρομαντική. Είναι βρώμικη. Έχει δάκρυα, φωνές, σιωπές που κόβουν την ανάσα. Έχει νύχτες που δεν κοιμάσαι και σκέψεις που σε πνίγουν. Εκεί δεν χρειάζεσαι κάποιον να σε σώσει. Χρειάζεσαι κάποιον να μην φύγει.
Οι άνθρωποι που είναι φτιαγμένοι για να μείνουν δεν κάνουν θυσίες για να το παίξουν ήρωες. Δεν σου κουνάνε το δάχτυλο. Δεν σε απειλούν με αποχώρηση. Στέκονται. Μένουν όταν είσαι δύσκολος. Όταν κλείνεσαι. Όταν δεν έχεις διάθεση να είσαι ευχάριστος.
Δεν σε αγαπούν επειδή λάμπεις. Σε αγαπούν κι όταν σβήνεις.
Στα πιο βαθιά σκοτάδια δεν μετράς ποιος σε θέλει. Μετράς ποιος αντέχει για λίγο όταν εσύ δεν μπορείς να σταθείς. Και τότε καταλαβαίνεις κάτι σκληρό. Οι πολλοί έρχονται για το φως. Οι λίγοι είναι φτιαγμένοι για τη νύχτα σου.
Κι αυτοί οι λίγοι αξίζουν περισσότερο από κάθε εντυπωσιακή υπόσχεση που ακούστηκε ποτέ στο φως.
