Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Εγώ αγάπη μου περίσσευμα δεν ήμουνα, δεν είμαι κι ούτε θα γίνω ποτέ μου, ή προτεραιότητα ή τίποτα!
Εγώ σε δεύτερους ρόλους δεν έπαιξα ποτέ, ή πρώτος ή δεν παίζω!
Εγώ δεν τον παρακάλεσα πότε τον έρωτα για να έρθει, ή θα έρθει γιατί το θέλει να με βρει ή ας μη σώσει κι έρθει!
Αν κάτι με χαρακτήριζε από παιδί, αυτό ήταν ο εγωισμός, η υπερηφάνεια κι η αξιοπρέπεια.
Αν κάτι ασπαζόμουνα από πάντα, αυτό ήταν μαζί, το μέχρι τέλους, το μέχρι τέρμα, το πουτάνα όλα για τον άνθρωπό μου.
Στα παπούτσια του ζητιάνου δεν μπήκα κι ούτε πρόκειται θα μπω, γιατί στενεύομαι.
Στα μέτρια έχω αναφυλαξία.
Στα χλιαρά είμαι αλλεργικός.
Εγώ ό,τι αγαπάω, του δίνομαι ολόκληρος, γίνομαι αντίδωρο, γίνομαι σώμα και αίμα, γίνομαι πρόσφορο.
Ό,τι ποθώ, το ποθώ με όλα μου τα κύτταρα, κι αν κάποιο κύτταρο μου πάει να μου εναντιωθεί, το σκοτώνω μοναχός μου.
Ό,τι ερωτεύομαι, το κακομαθαίνω ή το καλομαθαίνω, του τα δίνω όλα.
Ό,τι του ανήκω, του ανήκω καθολικά, οι μέσες καταστάσεις, τα περίπου, τα σχεδόν και τα θα δούμε, σου το λέω, με χαλάνε!
Εγώ γίνομαι ουρλιαχτό όταν αγαπάω, τους ψιθύρους τους αποφεύγω.
Εγώ είμαι κραυγή σε όλα μου, την ησυχία την βαριέμαι αφόρητα.
Εγώ είμαι φασαρία όταν ερωτεύομαι, γιατί για μένα αυτό είναι έρωτας, οτιδήποτε άλλο, καθόλου δεν μου ταιριάζει!
Εγώ τα γράμματα μου θέλω να έχουν παραλήπτη, αλλιώς δεν γράφω.
Οι λέξεις μου θέλω να είναι έρωτας και να έχουν ένα φιλόξενο κορμί για να ερωτοτροπήσουν.
Η μούσα μου θέλω να είναι παρούσα κι υπαρκτή, σε ανύπαρκτες δεν καταθέτω.
Εγώ λοιπόν, ότι το αγάπησα, δεν σταματώ ποτέ να τ΄ αγαπάω, απλά μετά το κάνω με τον δικό μου τρόπο.
Μαζεύω την υπερηφάνεια μου δηλαδή κι αποχωρώ, χωρίς φυσικά να αλλάζουνε τα συναισθήματα μου.
Φοράω το καπελάκι μου στραβά, κι από όπου δεν με θέλουν, την κοπανάω, χωρίς να μετανιώνω όμως για όσα έδωσα.
Πετάω ένα, “δεν πειράζει και καλή καρδιά”, παίρνω τα κουβαδάκια μου και πάω σε άλλη παραλία, χωρίς να ακυρώνω αυτή την παραλία που άφησα, γιατί για να ήμουνα εκεί, πάει να πει πως το ένιωσα.
Δύσκολος άνθρωπος από την πρώτη ανάσα μου!
Απαιτητικός από τη κούνια μου, σχεδόν ανάγωγος κι απόλυτος κάποιες φορές!
Ξεροκέφαλος και θέλω να μιλάω μόνο κατάματα, σε πλάτες γυρισμένες δεν μιλάω!
Παλιάς κοπής αρσενικό, λάτρης του όλα ή τίποτα!
Οπαδός του ή θα στα δώσω και θα στα πάρω όλα ή δεν θέλω τίποτα που να μην έχει ουσία!
Για αυτό σου λέω, σ΄ αγαπάω, όμως αγαπάω κι εμένα.
Μπορώ να κάνω πίσω, μα θα πρέπει να το αξίζεις, αλλιώς δεν κάνω.
Μπορώ να με βάλω δεύτερο, όμως θα πρέπει πρώτα, να με έχεις εσύ για πρώτο σου.
Περίσσευμα αγάπη μου εγώ δεν ήμουνα, δεν είμαι κι ούτε θα γίνω ποτέ μου, ή προτεραιότητα ή τίποτα λιγότερο από αυτό.
Εγώ ό,τι αγάπησα, δεν το έκανα ούτε για μια στιγμή να νιώσει πως περισσεύει, το ΄χα για πρώτο μου.
Αν σκοπεύεις να με ξεπετάξεις με τα περισσεύματα σου μάτια μου, τότε κράτα τα για τους άλλους που μπορούν κι αρκούνται σε αυτά. Εδώ έχει πάρτα μου όλα και δώστα μου όλα, αλλιώς δεν κάνουμε χωριό.
