Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Είναι διαφορετικό να αγαπάς κάποιον για αυτό που είναι και διαφορετικό να τον αγαπάς για αυτά που σου δίνει. Βασικά, στην δεύτερη περίπτωση δεν αγαπάς, νομίζεις ότι αγαπάς.
Στην πραγματικότητα αγαπάς όλο το «πακέτο» που κάποιος σου προσφέρει . Αυτή η «αγάπη» είναι ιδιαιτέρως εθιστική, σε βαθμό που όταν χαθούν τα «συνοδευτικά» αυτομάτως εκπίπτει και αυτή. Αναγκαστικά τότε επέρχεται ο χωρισμός καθώς υπάρχει η αίσθηση ότι ο άνθρωπος που αγάπησες «άλλαξε» και δεν έχει πια τα στοιχεία που «αγάπησες».
Μήπως όμως δεν άλλαξε ο άνθρωπος που «αγάπησες»; Μήπως απλά εσύ δεν τον αγάπησες αληθινά ή τον αγάπησες υπό προϋποθέσεις; Μια λαϊκή ρήση αναφέρει ότι: «όταν αγαπάς τον άλλο και δεν ξέρεις το γιατί, τότε μόνο τον αγαπάς πραγματικά».
Αν αγαπάς κάποιον γιατί έχει το τάδε χαρακτηριστικό, αν τον αγαπάς για όσα σου προσφέρει (και δεν μιλάμε μόνο για τα υλικά αγαθά) ή για την ασφάλεια που σου δίνει, τότε αυτό δεν είναι πραγματική αγάπη. Μπορεί να είναι εκτίμηση, θαυμασμός, εμπιστοσύνη, σιγουριά αλλά σίγουρα δεν είναι αγάπη. Ο πολύ απλός λόγος είναι, ότι όταν χαθεί αυτό που σου δίνει ο άλλος, η αγάπη «κάνει φτερά».
Η αληθινή αγάπη δεν έχει όρους και προϋποθέσεις. Αγαπάς τον άλλο και στις καλές και στις κακές στιγμές, στις ευτυχισμένες μέρες αλλά και στις δύσκολες, στα φως και στα σκοτάδια του. Τον χρειάζεσαι στη ζωή σου γιατί τον αγαπάς, όχι τον αγαπάς επειδή τον χρειάζεσαι. Όσο και αν φαίνεται παράδοξο αυτό ακριβώς συμβαίνει.
Για αυτό προσοχή όσοι λέτε “σ αγαπώ” αλλά και όσοι το ακούτε. Η αληθινή αγάπη φαίνεται-αποδεικνύεται σε βάθος χρόνου. Στα εύκολα, όλοι αγαπάμε τους πάντες. Στα δύσκολα; Όσοι αγαπάνε πραγματικά. Γι αυτό, είναι προτιμότερο να μένουμε στην ουσία της αγάπης ,που είναι οι πράξεις, και όχι τα λόγια.
Εξάλλου τα λόγια και οι υποσχέσεις έκλεισαν πολλά «τέλεια σπίτια».
