Δεν άλλαξε. Ξαναβρήκε τον εαυτό της.
Αυτόν που είχες μάθει να θεωρείς δεδομένο.
Μόνο που τώρα, δεν είναι για σένα.
Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Την είχες.
Και το ήξερες.
Ήταν εκεί, πάντα. Στο μήνυμα που δεν απάντησες, στην ανασφάλεια που δεν καθησύχασες, στο “σε θέλω” που άφησες να πεθάνει χωρίς αντίκρισμα.
Σου έδινε χώρο. Σου έδινε χρόνο. Σου έδινε εσένα.
Κι εσύ νόμιζες πως θα είναι εκεί για πάντα.
Πίστεψες πως όσο αργείς, αυτή θα περιμένει. Πως όσο σιωπάς, θα διαβάζει τα μάτια σου.
Πως όσο ξεχνάς, θα θυμάται αυτή και για τους δύο.
Μόνο που έπαψε.
Να περιμένει. Να δικαιολογεί. Να ελπίζει.
Δεν είναι πια εκείνη η γυναίκα που την ήξερες.
Όχι γιατί έγινε άλλη. Αλλά γιατί γύρισε σε αυτή που ήταν πριν τη μικρύνεις.
Την κοιτάς τώρα και δεν τη γνωρίζεις.
Δεν είναι η “δική σου”. Δεν σου ανήκει ούτε σαν σκέψη. Δεν σου απευθύνεται.
Έγινε η μη δεδομένη.
Και όσο την παρατηρείς να λάμπει μακριά σου, ίσως κάτι μέσα σου να καίει.
Ίσως όχι από έρωτα, αλλά από ήττα.
Γιατί δεν υπάρχει χειρότερο απ’ το να βλέπεις κάποιον που κάποτε σ’ αγαπούσε άνευ όρων, να μη σε βλέπει καν.
Δεν έχει καμία ανάγκη να την αναγνωρίσεις.
Το έκανε μόνη της. Κι εκεί είναι η διαφορά.
Σηκώθηκε από το χαλί που την άπλωνες και έφτιαξε τον δικό της θρόνο.
Μόνη της.
