Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Δεν μπορώ να σου πω πότε ακριβώς έγινε. Δεν υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή, κάποια μεγάλη δήλωση ή κάτι θεαματικό. Απλώς, κάποια μέρα, συνειδητοποίησα ότι σε κουβαλάω μέσα στη μέρα μου.
Βλέπω κάτι στον δρόμο και σκέφτομαι πως πρέπει να στο πω. Ακούω ένα τραγούδι και μου θυμίζει εσένα. Μου συμβαίνει κάτι και, πριν προλάβω να το σκεφτώ, θέλω να το μοιραστώ μαζί σου.
Κάπως έτσι μπήκες μέσα μου. Χωρίς να το καταλάβω.
Και μου αρέσει αυτό που έχουμε, γιατί μαζί σου δεν αισθάνομαι ότι πρέπει να είμαι πάντα η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Υπάρχουν μέρες που είμαι καλά και μέρες που κάνω βουτιές στα σκοτάδια. Μέρες που έχω όρεξη να μιλήσω για ώρες και άλλες που θέλω απλώς να κοιτάω το ταβάνι.
Κι όμως, δε φοβάμαι ότι θα φύγεις επειδή με είδες σε μια δύσκολη μέρα.
Γιατί όταν αγαπάς κάποιον δε θέλεις να τον έχεις μόνο όταν όλα είναι όμορφα. Θέλεις να είναι εκεί και όταν γυρίζεις σπίτι κουρασμένη, όταν κάτι σε έχει στενοχωρήσει, όταν έχεις νεύρα χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί.
Θέλεις να μπορείς να του πεις «σήμερα δεν είμαι καλά» χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις τα πάντα.
Θέλεις να είναι ο άνθρωπος που θα πάρεις τηλέφωνο όταν κάτι σε έκανε να χαμογελάσεις, αλλά κι όταν χρειάζεσαι απλώς να ακούσεις μια γνώριμη φωνή.
Και ναι, θέλω να είσαι μέσα στη ζωή μου.
Όχι μόνο στις μεγάλες αποφάσεις και στα σχέδια που κάνουμε. Θέλω να είσαι και στα μικρά. Στον καφέ που θα πιούμε βιαστικά πριν φύγουμε για δουλειά. Στις χαζές συζητήσεις αργά το βράδυ. Στα ψώνια του σούπερ μάρκετ. Στα ταξίδια που θα οργανώσουμε και σε εκείνα που μπορεί να προκύψουν τελευταία στιγμή.
Θέλω να σε γνωρίζω όσο περνάει ο καιρός και να με γνωρίζεις κι εσύ.
Με τα καλά μας και με τα δύσκολά μας.
Γιατί δεν ψάχνω κάτι τέλειο. Ψάχνω κάτι που να είναι δικό μας.
Κι αν με ρωτήσεις κάποια στιγμή τι νιώθω για σένα, μάλλον δεν θα μπορέσω να σου το εξηγήσω όπως πρέπει.
Θα σου πω μόνο
Πρώτον, σε αγαπάω.
Και δεύτερον;
Το πρώτο.
Γιατί δεν έχω κάποιον δεύτερο λόγο να σου δώσω.
Δε χρειάζεται.
Σε αγαπάω επειδή είσαι εσύ. Επειδή μαζί σου μπορώ να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να σκέφτομαι συνέχεια αν κάνω κάτι λάθος. Επειδή, μέσα σε μια γεμάτη μέρα, είσαι ο άνθρωπος που μου λείπει.
Και τελικά, ίσως αυτό να είναι η αγάπη.
Να μη χρειάζεται να ψάχνεις κάτι εντυπωσιακό για να περιγράψεις αυτό που αισθάνεσαι.
Να κοιτάς έναν άνθρωπο και να σκέφτεσαι, πολύ απλά, «Εσένα θέλω να έχω εδώ.»
