Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Ξέρεις ποιο είναι το λάθος σου;
Ότι έμαθες να δίνεις. Να καταλαβαίνεις, να υπομένεις, να δικαιολογείς.
Να χαμηλώνεις τη φωνή σου για να μη φανείς υπερβολική.
Να καταπίνεις θυμό, να σβήνεις πληγές, να προσπερνάς συμπεριφορές που δεν έπρεπε ποτέ να γίνουν αποδεκτές.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα «δεν πειράζει» και τα «έχει καλό μέσα του», έθρεψες έναν εγωισμό.
Του έδωσες χώρο να απλωθεί, τον έκανες να νιώσει άτρωτος, αδιαμφισβήτητος.
Του έδωσες ελευθερία να μεγαλώσει.
Και ξέρεις τι συμβαίνει όταν ταΐζεις έναν εγωισμό χωρίς όρια;
Γυρνάει και σε καταπίνει.
Στην αρχή σιγά.
Δοκιμάζει τα όριά σου.
Δοκιμάζει πόσο αντέχεις, πόσα σηκώνεις, πόσα ακόμα θα δικαιολογήσεις.
Κι εσύ εκεί.
Παραβλέπεις. Συγχωρείς. Μένεις.
Μέχρι που μια μέρα δεν έχεις τίποτα άλλο να δώσεις.
Μέχρι που ξυπνάς και δεν σε αναγνωρίζεις πια.
Μέχρι που καταλαβαίνεις πως αυτός που κάποτε κοιτούσες με θαυμασμό, τώρα σε κάνει να ασφυκτιάς.
Μέχρι που η αγάπη γίνεται βάρος.
Και η σχέση φυλακή.
Μην αναρωτιέσαι λοιπόν τι πήγε λάθος.
Δεν ήταν η αγάπη που δεν έφτανε.
Ήταν ο εγωισμός που δεν είχε αντίβαρο.
Κι όταν αφήνεις τον εγωισμό κάποιου να μεγαλώσει ανεξέλεγκτα, αργά ή γρήγορα, θα γυρίσει να σε κατασπαράξει.
Οπότε πρόσεχε.
Μην ταΐζεις εγωισμούς που μια μέρα δεν θα μπορείς να ελέγξεις.
Μην δίνεις αγάπη εκεί που η μόνη ανταπόκριση είναι απαιτήσεις.
Μην αφήνεις κανέναν να πιστέψει πως είναι πιο σημαντικός από εσένα.
Γιατί αν κάτι είναι σίγουρο, είναι πως ό,τι αφήνεις να θεριέψει, θα επιστρέψει να σου πάρει τα πάντα.
