Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Όλες οι λέξεις, όλες οι σκέψεις, οι φράσεις, τα όνειρα οδηγούν στο ίδιο πάντα αποτέλεσμα.
Σε σένα.
Να περιμένω, να περιμένω να με αρπάξεις από την τρέλα της καθημερινής ζωής και να μου δείξεις αυτό το αλλιώτικο, αυτά που εσύ ονόμαζες ‘διαφορετικά’.
Περιμένω εσένα να μου πεις τη δική σου ιστορία, τα δικά σου όνειρα, τα δικά σου βάσανα, τα δικά σου ψέματα.
Μόνο μην αργείς γιατί κουράστηκα… περνούν τα χρόνια και η υπομονή μου γίνεται θλίψη, γίνεται ανυπομονησία.
Είχα και κουράγιο και επιμονή…
Μα μέρα με τη μέρα χάνεται στο χθες, χάνω το μυαλό μου.
Κάθε χάραμα ξημερώνει ένα άλλο χθες, είναι που τα λόγια αρνούνται να γίνουν πράξεις, είναι που φοβάμαι για όσα δεν θα ζήσω.
Δεν θα τα προλάβω…θα φταις εσύ.
Με σεβασμό προσμένω να αγγίξεις την ψυχή μου..
Διεκδικώ λίγη ζωή ακόμη.
Σε προκαλώ να με αντιμετωπίσεις.
Να κάνουμε παρέα να γνωρίσω την αγάπη, τη χαρά, τον έρωτα την απλότητα.
Να μου προσφέρεις απλόχερα την γνώση και την εμπειρία σου.
Μερικές φορές ξεχνάω να κλείσω την πόρτα νομίζοντας ότι θα έρθεις και δεν θα σε ακούσω.
Δεν είναι εύκολο να απαγοητεύομαι μα σε φαντάζομαι στα χρώματα του ουρανού, στα χρώματα των δέντρων, της φύσης, και στο κόκκινο!!!
Σε ‘κείνο το κόκκινο που πονά, αλλά δεν με νοιάζει.
Όλα πονούν στη ζωή.
Κάτι με ωθεί να αφήσω και απόψε την πόρτα ορθάνοιχτη.
Νιώθω το σπίτι μυρίζει αρώματα ψυχής, και ετοιμάζω τα πάντα!
Να είναι καθαρό με λουλούδια παντού με γιασεμιά στα βάζα, περιμένω στην πολυθρόνα καθισμένη …
Κλείνω τα μάτια και μετρώ μέχρι το δέκα, μετά μέχρι το εκατό και μετά μέχρι το χίλια …
Σβήνω το παρελθόν, και νιώθω την αύρα σου τόσο κοντά μου, απλώνω με αγωνία τα χέρια να σε αγγίξω.
Αισθάνομαι την ανάσα σου μπροστά στο πρόσωπό μου μα δεν σε βλέπω.
Η αγωνία με έκανε να κλείνω τα μάτια τόσα χρόνια,και η απόγνωση.
Ήταν σφιχτά κλειστά από φόβο δεν έβλεπα θαρρώ…
“Με λένε δώρο”μου ψυθιρίζεις…
“Δεν με βλέπεις γιατί περπατάς πάντα τρομαγμένη στο σήμερα,θυμωμένη για το χθες και παραδομένη στο τώρα, αφέσου στην αγκαλιά μου για όσα ονειρεύεσαι”
Ανοίγω τα μάτια μου… ναι τόση ομορφιά!
Ήταν τόσο απλό.
Νικήσαμε Ζωή!
