Γράφει η Πράξια Αρέστη
Είναι ο έρωτας που σου γεμίζει το μυαλό αμφιβολίες και με στεναχωρείς;
Είναι ο έρωτας που σου δίνει το μαχαίρι στο χέρι για να το βάλεις κατευθείαν στην καρδιά;
Είναι ο έρωτας που σε κάνει να με θέλεις αλλά να μη με αποδέχεσαι και να με τυραννάς;
Είναι ο έρωτας που δε σε αφήνει να το ζήσεις μαζί μου; Που αντί να χαιρόμαστε όλο τσακωνόμαστε και δεν υπάρχει ποτέ ολοκληρωμένο το εμείς;
Που κτίζει τείχη κι αποστάσεις μεταξύ μας και όλο με διώχνεις;
Είναι ο έρωτας τόσο κακός τελικά ή εσύ δεν μπορείς να ελέγξεις τις αρρωστημένες σου σκέψεις;
Κι αν είναι έτσι ο έρωτας δεν τον θέλω. Κι αν είσαι έτσι εσύ πες μου ένα λόγο να σε θέλω.
Σε παρακαλώ πες μου ότι είσαι πιο δυνατός από τον έρωτα και πιο δυνατός από τον κακό σου εαυτό.
Πες μου ότι δε θες να με πληγώνεις και ότι δε θες άλλο να με χάνεις για το τίποτα, για ένα παρακμασμένο εγωισμό.
Βρες τη δύναμη να ρίξεις τα τείχη ανάμεσά μας για να μπορώ να σε βλέπω και για να μπορείς να με βλέπεις καθαρά.
Πες μου ότι μπορώ πια να μείνω και θα με αφήνεις να γέρνω στον ώμο σου, χωρίς μετά να μου ρίχνεις στην πλάτη καρφιά. Ότι θα μπορώ να σε φιλώ χωρίς να γυρίζεις το μάγουλο από την άλλη. Ότι θα σου λέω καλημέρα και δε θα με περιμένεις στη γωνιά για να βγάλεις τα νεύρα σου πάνω μου.
Πες μου ότι είσαι καλύτερος από τους περισσότερους κι ότι μ’ αγαπάς. Πες μου ότι είσαι καλύτερος για μένα, για μας. Κι ύστερα δείξε μου ότι κατάφερες να βγεις από τη μέσα σου μάχη, νικητής, με ένα φιλί που θα λέει πάμε ξανά απ’ την αρχή.
