Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Δεν θέλω μεγάλα λόγια.
Ούτε ρόλους. Ούτε εξυπνάδες.
Μίλα μου σαν άνθρωπος.
Απλά. Ξεκάθαρα. Σαν να μην έχεις τίποτα να κερδίσεις. Και τίποτα να χάσεις.
Μίλα μου για αυτά που κρατάς μέσα σου.
Για τις νύχτες που δεν κοιμήθηκες.
Για τις φορές που έκανες τον δυνατό και ήσουν διαλυμένος.
Για τα «συγγνώμη» που έπνιξες και τα «σε νοιάζομαι» που δεν τόλμησες.
Δεν θέλω το φιλτραρισμένο σου πρόσωπο.
Θέλω το τσακισμένο σου βλέμμα.
Αυτό που δεν δείχνεις σε κανέναν.
Αυτό που πονάει, αλλά δεν ντρέπεται.
Γιατί η αλήθεια σου μπορεί να μην είναι όμορφη.
Αλλά τουλάχιστον θα είναι αληθινή.
Και κάπου εκεί μέσα, μπορεί και να βρω κι εγώ κομμάτια απ’ τη δική μου.
Κουράστηκα να προσπαθώ να σε διαβάσω απ’ τα σημεία στίξης.
Απ’ τα μισόλογα.
Απ’ τα ανεπαίσθητα βλέμματα.
Απ’ τις αντιφάσεις σου.
Αν έχεις κάτι να πεις, πες το. Όλο.
Μην το τυλίγεις σε κορδέλες. Μην το φέρνεις απ’ τα πλάγια.
Για μια φορά, μίλα καθαρά.
Όχι γιατί στο ζήτησα. Αλλά γιατί το χρωστάς στον εαυτό σου.
Γιατί κάθε φορά που δεν λες την αλήθεια, κάτι μέσα σου πεθαίνει.
Και κάθε φορά που τη λες, κάτι μέσα σου γεννιέται.
Μίλα μου.
Όχι για να με πείσεις.
Αλλά για να σε βρεις.
