Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Κι αν είχα κάποτε μια ευκαιρία να συναντήσω τον Θεό, σας το λέω, θα του ΄καμα παράπονα!
Αν μου δίνε η ζωή την δυνατότητα για να του πω δυο λόγια του Θεού, θα του ΄λεγα ετούτα…
“Έχεις άραγε ιδέα Θεέ μου, πόσοι άνθρωποι πέφτουν και κοιμούνται μοναχοί τους, όχι γιατί το επιθυμούν αλλά γιατί τους έτυχε;
Μέτρησες ποτέ, πόσοι πολλοί άνθρωποι υπάρχουν εκεί έξω που σφαδάζει το κορμί τους από την εγκατάλειψη;
Ξέρεις Θεέ μου σε πόσους διψάει το δέρμα τους κι αυλακώνει, σαν άνυδρη γη, για μια μονάχα αγκαλιά;
Που αφυδατώθηκαν τα χείλη τους, προσμένοντας να φιληθούν;
Που καλοπιάνουν μόνοι τις ανάγκες τους, γιατί κάποιοι αχάριστοι τους ξέχασαν σε μια ακρούλα πεταμένους;
Που χαϊδεύουν δαίμονες, για να τους λυπηθούν και να τους επιτρέψουν να ζήσουνε λιγάκι ακόμα;
Βλέπεις από ΄κει ψηλά που είσαι, πόσοι κοιτούν τα κινητά τους μπας και φωτίσει η οθόνη από νοιάξιμο ή μπας και τους έρθει ένα μήνυμα σωτήρας;
Που ξεφυσάνε για να διώξουν αυτό το άγριο πλάκωμα, γιατί έρχεται ακάλεστο και κάθετε φαρδύ πλατύ στο στήθος τους;
Που παρακαλούν να ξημερώσει επιτέλους, γιατί το σκοτάδι ενώνεται με εκείνο της ψυχής τους και τους αρπάζει απ΄ τον λαιμό και τους συνθλίβει;
Πες μου, βλέπεις πόσοι σκουπίζουν με τα μανίκια τους δυο δάκρυα, που τους αποτεφρώνουν την ψυχή και τους την διαλύουν;
Έχεις άραγε ιδέα Θεούλη μου, πόσοι άνθρωποι πέφτουν τις νύχτες στο κρεβάτι και δίνουν μάχες για να τα καταφέρουνε να κλείσουνε τα μάτια τους;
Θεέ μου! Πόσους πολλούς μόνους τους πλακώνει ο ουρανός σου, κι εντέλει, τι κάνεις για όλους αυτούς και γιατί το επιτρέπεις να συμβαίνει ετούτο το άδικο”;
