Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κι είναι κι εκείνες οι φορές που παίρνεις τον λάθος δρόμο με απόλυτη σιγουριά.
Δεν έχεις αμφιβολία. Δεν έχεις δεύτερες σκέψεις. Πιστεύεις ότι ξέρεις πού πας, τι κάνεις, ποιον θέλεις. Χτίζεις πάνω σε αυτό. Επενδύεις χρόνο, συναίσθημα, κομμάτια του εαυτού σου.
Και μετά όλα γκρεμίζονται.
Όχι απαραίτητα θεαματικά. Μπορεί και ήσυχα. Να δεις ξαφνικά ότι αυτό που θεωρούσες “σωστό”, δεν σε χωράει. Ότι αυτό που κυνηγούσες δεν ήταν για σένα. Ότι αυτό που κράταγες με τόση δύναμη, δεν κρατιέται.
Και εκεί έρχεται η απογοήτευση.
Γιατί δεν πονάει μόνο αυτό που χάθηκε. Πονάει που πίστεψες σε αυτό. Πονάει που έδωσες τον εαυτό σου σε κάτι που τελικά δεν ήταν ο δρόμος σου.
Κι όμως, εκεί είναι το σημείο που αλλάζει η ιστορία.
Γιατί ο λάθος δρόμος δεν είναι πάντα λάθος. Είναι απλώς ο δρόμος που σε σπρώχνει εκεί που δεν θα πήγαινες μόνος σου.
Σε φέρνει σε ανθρώπους που δεν θα γνώριζες αλλιώς. Σε φέρνει αντιμέτωπο με πλευρές σου που δεν είχες δει. Σε αναγκάζει να καταλάβεις τι δεν θέλεις, τι δεν αντέχεις, τι δεν είσαι διατεθειμένος να ξαναζήσεις.
Και αυτά δεν τα μαθαίνεις εύκολα.
Τα μαθαίνεις μέσα από τα “λάθος”.
Γι’ αυτό και δεν καταλήγεις εκεί που είχες σκοπό να πας.
Καταλήγεις εκεί που μπορείς να σταθείς.
Εκεί που δεν χρειάζεται να πιέσεις τον εαυτό σου για να ανήκεις. Εκεί που δεν χρειάζεται να πείσεις κανέναν για να μείνει. Εκεί που δεν χρειάζεται να μικρύνεις για να χωρέσεις.
Και όταν φτάσεις εκεί, κοιτάς πίσω και καταλαβαίνεις.
Αν δεν είχες πάρει εκείνον τον δρόμο, δεν θα ήσουν εδώ.
Αν δεν είχες κάνει εκείνο το λάθος, δεν θα είχες δει καθαρά.
Αν δεν είχες χαθεί, δεν θα σε είχες βρει.
Κι είναι περίεργο.
Γιατί στην αρχή το λες αποτυχία.
Μετά το λες μάθημα.
Και στο τέλος το λες προορισμό.
Γιατί δεν πήγες εκεί που ήθελες.
Πήγες εκεί που, χωρίς να το ξέρεις, άνηκες..
