Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν θέλω κάποια που μπορεί. Θέλω κάποια που θέλει.
Το “μπορώ” δεν με αφορά πια.
Μπορείς να στείλεις μήνυμα. Μπορείς να βγεις ένα βράδυ. Μπορείς να δείξεις ενδιαφέρον για λίγο, να είσαι σωστή όταν σε βολεύει, να κρατήσεις μια ισορροπία όσο όλα είναι εύκολα. Όλοι μπορούμε.
Αυτό δεν λέει τίποτα.
Δεν θέλω να ξέρω τι μπορείς να κάνεις. Θέλω να ξέρω τι διαλέγεις να κάνεις όταν δεν υπάρχει λόγος να το κάνεις.
Γιατί εκεί φαίνεται ο άνθρωπος.
Όταν δεν σε πιέζει τίποτα, όταν δεν έχεις να αποδείξεις κάτι, όταν δεν έχεις να κερδίσεις κάτι άμεσα. Εκεί που μένει μόνο η πρόθεση.
Και η πρόθεση δεν κρύβεται.
Φαίνεται στο αν θα με θυμηθείς χωρίς λόγο. Στο αν θα είσαι εκεί χωρίς να στο ζητήσω. Στο αν θα με κρατήσεις όταν δεν είμαι στα καλύτερά μου.
Δεν θέλω μια γυναίκα που μπορεί να είναι δίπλα μου.
Θέλω μια γυναίκα που δεν το σκέφτεται καν. Που το θεωρεί δεδομένο ότι είναι εκεί. Όχι από υποχρέωση, αλλά από επιλογή.
Γιατί η αγάπη δεν είναι ικανότητα. Είναι απόφαση.
Δεν είναι “μπορώ να σε αγαπήσω”. Είναι “σε αγαπάω και αυτό φαίνεται σε ό,τι κάνω”.
Κι έχω κουραστεί από ανθρώπους που μπορούσαν… αλλά δεν το έκαναν ποτέ πραγματικά.
Που άφηναν πάντα ένα περιθώριο. Μια απόσταση. Μια αμφιβολία. Σαν να κρατάνε τον εαυτό τους λίγο πίσω, για να μην εκτεθούν, για να μην ρισκάρουν.
Δεν θέλω κάτι τέτοιο.
Θέλω καθαρότητα.
Θέλω να ξέρω ότι αν είσαι εδώ, είσαι ολόκληρη. Όχι μισή. Όχι με όρους. Όχι μέχρι να δεις αν υπάρχει κάτι καλύτερο.
Δεν θέλω να σε πείσω να με διαλέξεις.
Θέλω να το έχεις ήδη αποφασίσει.
Και αυτό δεν λέγεται.
Φαίνεται.
Στο πώς μένεις. Στο πώς δίνεις. Στο πώς δεν εξαφανίζεσαι όταν τα πράγματα γίνουν λίγο πιο δύσκολα από όσο περίμενες.
Το “μπορώ” είναι εύκολο.
Το “θέλω” κοστίζει.
Και μόνο αυτό έχει αξία.
