Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Μην νομίζεις πως όλα έμειναν παλιά, σαν ξεχασμένα κομμάτια μιας εικόνας που κάποτε αγαπήσαμε. Όλα αλλάζουν – και αυτός ο χρόνος που πέρασε μας δίδαξε πολλά, ακόμα κι αν οι δρόμοι μας χώρισαν για λίγο. Τώρα, είναι ώρα να ξανασυστηθούμε. Να ανανεώσουμε εκείνα τα παλιά χαμόγελα, να βρούμε μαζί μια νέα αρχή, όπου οι παλιές πληγές γίνονται τα σημάδια που μας κάνουν πιο δυνατούς.
Θυμάμαι τις πρώτες μας συναντήσεις, όταν το κάθε βλέμμα σου ήταν μια πρόκληση και κάθε λέξη σου έδινε ζωή στο άπειρο μου. Τότε, η σπίθα ήταν ακατάπαυστη, ακαταμάχητη, και εγώ πίστευα πως μαζί μπορούσαμε να κατακτήσουμε τον κόσμο. Όμως, όπως συμβαίνει, ο χρόνος μας άλλαξε και μας δίδαξε πως δεν είναι όλα απλά όμορφα λόγια και φευγαλέες υποσχέσεις.
Σήμερα, σε καλώ να ξαναβρούμε αυτό που μας έκανε μοναδικούς. Ναι, ξέρω πως οι αναμνήσεις μπορεί να φέρουν και μερικές γρατζουνιές – εκείνα τα “δεν έκανα αρκετά”, τα “ίσως έπρεπε να τα καταφέρω καλύτερα”. Αλλά ας τα αφήσουμε πίσω. Ήρθε η ώρα να ξανασυστηθούμε με όλα όσα έχουμε μάθει, με όλη μας τη δύναμη και τη γνήσια αυθεντικότητα.
Δεν είναι απλώς μια ρητορική άσκηση, ούτε ένα φθηνό «γεια σου, πάλι». Είναι η πρόσκληση να ξαναγράψουμε την ιστορία μας – όχι ως δύο παλιούς ερωτευμένους που φοβούνται να ζήσουν, αλλά ως δύο άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει, που έχουν πληγωθεί και πλέον ξέρουν τι σημαίνει να αγαπάς με όλη σου την ψυχή.
Θέλω να ξαναβρούμε εκείνη τη σπίθα που ποτέ δεν έσβησε, να ξεχάσουμε τα “πέρυσι” και να δούμε τι μπορούμε να φτιάξουμε τώρα, με την ώριμη μας καρδιά και τις αληθινές μας επιθυμίες. Μην φοβάσαι να αφήσεις πίσω σου το παρελθόν – ας το μετατρέψουμε σε δάδα που μας θυμίζει πόσο πολύ έχουμε μεγαλώσει.
Κι αν το ξανασυστήσουμε, ας το κάνουμε διαφορετικά αυτή τη φορά – με πάθος, με αυθεντικότητα και με την ακαταμάχητη επιθυμία να ζήσουμε κάθε στιγμή σαν να είναι μοναδική.
Πέρασε ο καιρός, κι ήρθε η ώρα να ξαναβρούμε ο ένας τον άλλον. Ξανασυστήσου, μην αργείς. Σε περιμένω, εδώ, με όλη μου την καρδιά και τη δύναμη μιας νέας αρχής.
