Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Κουμάντο κάντε την ψυχή σας, δεν θέλω την αποδοχή σας. Διαφεντεύω τον κόσμο απ’ το ξεκίνημα του, απο την πρώτη μέρα της δημιουργίας της πλάσης, πολύ πριν εμφανιστούν άνθρωποι σκιές.
Απο τον πρώτο σπόρο που άνθισε μέσα στα χέρια μου,απο την πρώτη ωρίμανση,απ’ το πρώτο χαμόγελο, απ’ το πρώτο φιλί της νιότης το καρτέρι μέχρι το τέλος…
Είμαι παρόν σε κάθε γεγονός και σε κάθε δραστηριότητα που περιλαμβάνει τον κόσμο.
Ο μόνος που δεν στέκει αδρανής σε μία αιώνια ζωή.
Αρκετοί ήταν αυτοί που προσπάθησαν να παρερμηνεύσουν την παρουσία μου, αντικρουόμενες οι απόψεις στο πέρασμα τους. Χαραμίζετε τον μικρό κύκλο ζωής σας για ερμηνείες αντί να ζήσετε την στιγμή του ανεξήγητου,η του ξηγημένου!
Δεν φόρεσα ποτέ στεφάνια νίκης, αχρείαστο αξίωμα υποταγής σε έναν κόσμο που δηλώνει αφελής,και δήθεν ασταθής.
Ογκώσαμε στην δηθενιά.
Παραμένω όμως ταπεινός, σε όσους δείξουν σεβασμό στο άγριο πρόσωπο μου.
Δεν είμαι συμπαθής,το αισθάνομαι.
Αδιαφορία νιώθω στο κοίταγμα σας.
Ρολόγια φοράτε για να μην πάψετε να ξεχνάτε τις τεράστιες υποχρεώσεις σας.
Ειλικρινά νομίζετε στην πραγματικότητα ότι σας πιστεύω;
Πολλοί απο εσάς με θυμάστε μόνο στις ανάγκες σας.
Άλλοι με τρέμετε όταν με αντικρίζετε μα εγώ δεν έβλαψα ποτέ κανέναν σας.
Τα κιτάπια της ιστορία σας εγώ κρατώ.
Μύθοι και αλήθειες.
Τις έχω σημειωμένες στα κατάστιχα της ψυχής μου.
Αφήστε με λοιπόν εμένα ήσυχο να κάνω την δουλειά μου και κοίτα άνθρωπε να κάνεις την δική σου.
Να ζεις στο έπακρο την κάθε στιγμή σου.
Είναι μικρή η διαδρομή μας,και πολλές φορές μοναχική.
Μην ανησυχείτε.
Αντέχω κι άλλο.
Ο χρόνος είμαι βρε κουτοί…
