Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Φαίνεσαι δυνατή…
Αφήνεσαι στον δρόμο που σου δείχνει η ψυχή σου.
Η συνείδησή σου;
Καθαρή. Όχι αλάνθαστη. Ποιος νιώθει αυτή τη σιγουριά…
Εκείνες τις φορές που όλα γύρω πραγματικά σκοτεινιάζουν και αναρωτιέσαι αν θα τα καταφέρεις να φτάσεις, με ειλικρίνεια, εκεί όπου πραγματικά θέλεις.
Στις επιλογές σου.
Ξέρεις ότι σε κοιτούν μάτια γεμάτα φθόνο και κακία.
Ελπίζουν πως αυτό θα σε ρίξει και πως θα νιώσεις αδύναμη να συνεχίσεις.
Μα προχωράς.
Από μικρή ξεχώριζα στο να “σγουρίζομαι”, να κυλά το δάκρυ, μα να καταπίνω την αλμύρα του δίχως ντροπή. Ήταν το αλάτι της ζωής.
Και η μνήμη κατέγραφε τα πάντα. Κρατούσε σημειώσεις.
Υπήρχε, όμως, εκείνη η φωνή που μου έλεγε: «Έχει καλή ψυχή και θα σου γυρίσει».
Τώρα σου λέω πως γύρισε…
Μα δεν άφησα ποτέ την κακία να γίνει τρόπος ζωής.
Δεν ήθελα να μοιάσω σε ό,τι με πλήγωσε.
Προτίμησα να κουβαλώ τα βάσανά μου σαν υπενθύμιση πως άντεξα, όχι σαν απόδειξη πως χάθηκα…
Με την ίδια αλήθεια.
Με την ίδια πίστη πως ο δρόμος της ψυχής, όσο δύσβατος κι αν είναι, δεν προδίδει ποτέ εκείνον που τον περπατά με αγάπη.
Κι αν κάποιοι συνεχίσουν να εύχονται την πτώση μου, τους αφήνω στη δική τους.
Σύμφωνοι τώρα;
Επιλογή σας.
