Γράφει η Έλενα Δημάκη
Μετά τα 30 δεν ερωτεύεσαι για να περάσει η ώρα. Δεν μπαίνεις σε μια σχέση για να δεις «πού θα πάει». Ξέρεις πολύ καλά πού μπορεί να πάει και, κυρίως, πού δεν θέλεις να ξαναπάει.
Δεν σε συγκινεί πια η αβεβαιότητα. Δεν σε εξιτάρει το μισό ενδιαφέρον, τα μισά λόγια, οι μισές παρουσίες. Έχεις δοκιμάσει το «ίσως» και σου άφησε γεύση αναμονής. Έχεις αντέξει το «θα δούμε» και κατάλαβες ότι συνήθως δεν βλέπεις τίποτα.
Μετά τα 30 δεν ψάχνεις κάποιον να σε συμπληρώσει. Έχεις ήδη μάθει να στέκεσαι. Ψάχνεις κάποιον να σταθεί δίπλα σου. Να μην χρειάζεται να μικρύνεις για να χωρέσει, ούτε να αποδείξεις την αξία σου για να μείνει.
Ο έρωτας γίνεται απόφαση. Απόφαση να ανοίξεις ξανά την πόρτα ενώ ξέρεις τι ρίσκο παίρνεις. Απόφαση να εκτεθείς χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου. Απόφαση να μην ανεχτείς ό,τι ανεχόσουν στα 22 μόνο και μόνο για να μη μείνεις μόνη.
Δεν εντυπωσιάζεσαι εύκολα. Δεν πείθεσαι από λόγια που δεν συνοδεύονται από πράξεις. Δεν επενδύεις σε υποσχέσεις που δεν έχουν συνέπεια. Θέλεις καθαρότητα. Θέλεις παρουσία. Θέλεις άνθρωπο που να ξέρει γιατί είναι εκεί.
Μετά τα 30, ο έρωτας δεν είναι παιχνίδι ρόλων. Δεν είναι κυνηγητό για επιβεβαίωση. Είναι συνειδητή στάση ζωής. Ξέρεις τι σου κοστίζει μια λάθος επιλογή και δεν σκοπεύεις να πληρώσεις ξανά το ίδιο τίμημα.
Αν είναι να ερωτευτείς, θα το κάνεις επειδή θέλεις, όχι επειδή φοβάσαι. Και αν είναι να μείνεις, θα μείνεις επειδή σε επιλέγουν κάθε μέρα. Όχι επειδή σε βολεύουν.
