Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Ο έρωτας δεν είναι για τους δειλούς. Είναι για εκείνους που τολμούν να χαθούν μέσα του, που ρισκάρουν να τα δώσουν όλα, ακόμα κι όταν ξέρουν πως μπορεί να μείνουν με άδεια χέρια. Είναι σαν μια ταινία που δεν ξέρεις πώς θα τελειώσει, αλλά παραμένεις καθηλωμένος μέχρι την τελευταία σκηνή.
Κι όταν τελειώσει;
Όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους, δεν έχει νόημα να μένεις κολλημένος στο τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά. Τον έρωτα δεν τον αλλάζεις, δεν τον διορθώνεις. Τον ζεις όπως είναι, με όλες τις υπερβολές και τις πληγές του. Και όταν τελειώσει, τον αφήνεις να φύγει.
Δεν σημαίνει ότι δεν πόνεσες.
Σημαίνει ότι κατάλαβες. Κατάλαβες πως ο έρωτας δεν είναι για να κρατάει για πάντα. Είναι για να σε ανακατεύει, να σε ξυπνάει, να σου δείχνει ότι ακόμα έχεις παλμό. Και όταν έρθει η στιγμή να πεις το αντίο, να το πεις με την ίδια ένταση που είπες το “σε θέλω”.
Γιατί έτσι είναι ο έρωτας.
Όταν τον βρεις, δεν τον αφήνεις να σε προσπεράσει. Τον ακολουθείς, τον ζεις, τον κάνεις δικό σου. Αλλά όταν τελειώσει, δεν του δίνεις τη δύναμη να σε κρατήσει πίσω. Σηκώνεις το κεφάλι και συνεχίζεις, γιατί ξέρεις πως κάπου εκεί έξω σε περιμένει η επόμενη ιστορία.
Και, όπως στην Καζαμπλάνκα, μπορεί να πεις το «Here’s looking at you, kid» με ένα πικρό χαμόγελο. Αλλά ξέρεις πως η ζωή συνεχίζεται. Και εσύ είσαι έτοιμος για το επόμενο ταξίδι.
