Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Εκείνον τον έναν που σε άδειασε, μην τον δέχεσαι ποτέ ξανά πίσω.
Τι κοιτάς πίσω;
Δεν υπάρχει τίποτα.
Να φεύγεις πάντα απ’ό,τι κακό σε κρατάει πίσω.
Να φεύγεις και να μην κρατάς τίποτα, γιατί δεν έχει αξία το παρελθόν, παρά μόνο το παρόν.
Γι’αυτό σου λέω, πάτα γκάζι και μην κοιτάς ποτέ πίσω.
Εκείνος του “όλα ή τίποτα” δεν μπορεί να συμβιβαστεί.
Μην συμβιβάζεσαι με το λίγο που σου πετάξανε στην μούρη.
Να σε βρέχει το στόμα ένα άφταστο πάθος κι όχι κάτι ανέπαφα χλιαρό και ξεφτισμένο.
Το κύμα σου να μην βρέχεται απλώς απ’την καταιγίδα, αλλά να ασπάζεται την καταιγίδα στο στόμα.
Ο πόθος να ριγώνει την επιθυμία και να την ξεβράζει στα σπάργανα της θύελλας.
Η αγκαλιά σου να ντύνει την ηδονή με θράσος και να γδύνει την τρικυμία με οδύνη.
Σαν την κόλαση που γλύφεις και τα δάχτυλά σου.
Σαν το φιλί που αφήνει έναν κρότο πάνω στα χείλη σου.
Γι’αυτό σου λέω, να μην συμβιβαστείς.
Να μην βρέχεις το στόμα σου με ψέματα και το κορμί σου με χλιαρές ανάσες.
Να μην στέκεις στην αγάπη σαν εκλαμψία, σαν δηλητήριο.
Αν αγαπάς, να αγαπάς με όλο σου το είναι, ειδάλλως μην αγαπάς καθόλου.
Να μην μπορείς τα μισά, τ’αδειανά, τα ρηχά.
Γιατί η σφαγή πάντα από εντός έρχεται.
Κι ο άνθρωπος που σε άδειασε δεν θα σε γεμίσει ποτέ ξανά.
Να μην σφάζεις τον εαυτό σου, να μην τον μετράς με ήττες.
Γι’αυτό σου λέω, να μην αρκείσαι με τ’αποφάγια.
