Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Και έφτασε η μέρα που όλα γύρισαν ανάποδα.
Μάθαμε να συγχωρούμε εκείνους που δεν μας ζήτησαν ποτέ συγγνώμη.
Μάθαμε να απαντάμε στις ερωτήσεις που δεν μας έκαναν, απλά και μόνο για να μην έρθουν οι άλλοι στην δύσκολη θέση να ρωτήσουν.
Μάθαμε να προστατεύουμε τα «καλά παιδιά» από τον εαυτό τους, με μόνο επιχείρημα, ότι είναι «καλά παιδιά».
Μάθαμε να δικαιολογούμε εκείνους που δεν είχαν έστω το φιλότιμό να μας κοιτάξουν και να ψελλίσουν μια δικαιολογία.
Μάθαμε να βολεύουμε τους άλλους, έτσι γιατί δεν έμαθαν ποτέ να φτιάχνουν δικά τους σπίτια και δικά τους σπιτικά.
Μάθαμε να χαρίζουμε χρόνο, χώρο και στιγμές, σε εκείνους που δεν μας δάνεισαν ούτε μια στιγμή.
Μάθαμε να σώζουμε εκείνους που δεν θέλησαν να κάνουν ποτέ τίποτα για να σώσουν τον εαυτό τους.
Μάθαμε να γινόμαστε αέρας να πετάξουν οι άνθρωποι που έγιναν άγκυρες και θηλιά στο λαιμό μας.
Μέχρι που ήρθε η ώρα να πάρουμε το μάθημα αλλιώς.
Μέχρι που ήρθε η μέρα που δεν είχε άλλο.
Τελείωσε ρε αδερφέ, δεν έμειναν ούτε συγγνώμες, ούτε δικαιολογίες, ούτε υπομονή, ούτε ανοχή.
Ήρθε η μέρα που το καλό παιδί είναι ο εαυτός σου και οφείλεις να τον υπολογίσεις πάνω από τους άλλους. Όχι εγωιστικά, όχι σαν παρτάκιας, αλλά με φροντίδα, με αγάπη, με σεβασμό για τον εαυτό σου! Με προτεραιότητα, στον άνθρωπο που σε κοιτάει στον καθρέφτη κι αναρωτιέται αν τελικά τον αγαπάς λιγάκι!
Ξέρεις.. όπως έκανες τόσα χρόνια με τους άλλους.
Αλήθεια, αν σε είχες φροντίσει, αν σε είχες αγαπήσει, αν σε είχες κανακέψεις όπως έκανες με τους άλλους, πώς θα ήταν η ζωή σου;
Ήρθε η ώρα για το ξεβόλεμα λοιπόν.
Για εκκαθάριση κι επανεκκίνηση.
Γιατί υπάρχει ένα σημαντικό χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει τους ανθρώπους αυτούς από τους κισσούς.
Η φτιαξιά εκείνων είναι να μπορούν να κάνουν μια ζωή ρημάδια και πάνω στα ρημάδια να χτίζουν ξανά. Και ξανά. Και ξανά.
Γιατί δεν έζησαν ποτέ εις βάρος των άλλων.. μόνο του εαυτού τους.
