Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Οι πραγματικοί φίλοι, δε χάνονται. Δεν εγκαταλείπουν. Δεν αναλώνονται σε εφήμερες σχέσεις και σε ψεύτικους ανθρώπους, ούτε υπάρχουν απλώς για να φαίνονται.
Οι πραγματικοί φίλοι είναι σα τους πολύτιμους κρυμμένους θησαυρούς, που όσο βαθιά και αν τους κρύψεις μέσα σου, εκείνοι με ένα μαγικό τρόπο, παντα θα βρίσκουν μια μικρή χαραμάδα να λάμπουν για να σου θυμίζουν πως υπάρχουν.
Είναι αυτοί που όταν τους χρειαστείς θα είναι εκεί, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Είναι αυτοί που σε επέλεξαν κρυφά για τους δικούς τους σιωπηλούς λόγους. Εκείνοι που σε αγκάλιασαν και σε προσέγγισαν με τρόπο γιατί είδαν πάνω σου, αυτό το πραγματικό που έψαχναν να βρουν. Αυτό που τους έκαναν να σε δεχτούν έτσι ακριβώς που είσαι, όπως έκανες και εσύ για αυτούς.
Είναι αυτοί που σε κάθε καλό και κακό είναι δίπλα σου να σου κρατούν το χέρι τρυφερά και να σου μιλάνε με τα μάτια χωρίς να κουνήσουν το στόμα τους ποτέ.
Είναι εκείνοι που οι διακοπές μαζί τους, έμοιαζαν κάθε μέρα σα ξέφρενο πάρτι με ατέλειωτους ρυθμούς και η επιστροφή από αυτές σαν ένα περίεργο συναίσθημα αποχωρισμού.
Είναι αυτοί που ακόμα και αν χαθείς για λίγο, η πόρτα τους παραμένει ανοιχτή όπως και η καρδιά σου για να γυρίσεις και πάλι κοντά τους.
Όσες ζωές και αν ζήσεις, όσους ανθρώπους και αν συναντήσεις, εκείνοι θα ξέρεις ότι θα είναι παντα η ειδική κατηγορία που έχτισες μαζί τους με σύμμαχο το χρόνο. Εκείνη η απρόσμενη πρόσκληση του καφέ που κατέληξε σε σχέση ζωής και συνάμα πορείας που τη βαδίζεται μαζί.
Για τους πραγματικούς φίλους, δεν υπάρχουν αποστάσεις, εμπόδια και κλίκες. Υπάρχουν μόνο ανοιχτά μυαλά, κλειστά στόματα και αμέτρητες εμπειρίες που κρατάνε γερά.
Γι αυτούς δεν υπάρχει αντίο, μόνο ένα γεια σου φιλικό και μια υπόσχεση « τα λέμε»που μοιάζει κοντινή και ας περάσουν χίλια χρόνια.
Είναι αυτοί οι φίλοι που εσυ, τους ονόμασες οικογένεια από επιλογή. Αυτοί που σε συντροφεύουν ως το τελευταίο ραντεβού δίνοντας τα χέρια για μια ακόμη φορά με την ελπίδα ότι ένα αστέρι του ουρανού, θα σας συνδέει πάντα.
