Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Κάποιες φορές η ζωή σε ρίχνει τόσο που νιώθεις να διαλύεσαι σε κομμάτια. Και τότε εμφανίζονται αυτές οι γυναίκες. Εκείνες που δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Δεν ζητάνε εξηγήσεις, δεν σε κρίνουν. Απλώς κάθονται δίπλα σου, σου κρατούν το χέρι και σου θυμίζουν ότι δεν είσαι μόνη.
Είναι οι φίλες που σε ξέρουν από όταν χαμογελάς ακόμα κι όταν μέσα σου φωνάζεις. Που βλέπουν τα δάκρυά σου πριν καν τα αφήσεις να κυλήσουν. Και χωρίς να το καταλάβεις, ενώ δε θες ούτε εκείνες δίπλα σου, η παρουσία τους γίνεται λιγότερο οδυνηρή σαν ένα μαξιλάρι για την καρδιά σου.
Δεν χρειάζεται δραματική ατάκα ή σοφία. Το μόνο που χρειάζεται είναι η ειλικρινής τους παρουσία. Και εκεί, στη σιωπή ή στο απαλό χάδι, βρίσκεις δύναμη. Δύναμη να σηκωθείς ξανά, να ανασάνεις, να συνεχίσεις.
Οι γυναίκες που σου κρατούν το χέρι δεν αλλάζουν μόνο τη στιγμή που περνάς. Αλλάζουν τον τρόπο που βλέπεις τον πόνο. Σου δείχνουν ότι η ευαλωτότητα δεν είναι αδυναμία. Είναι η πιο ανθρώπινη μορφή δύναμης.
Κι όταν κοιτάξεις πίσω, θα θυμάσαι εκείνες τις στιγμές, όχι τον πόνο, αλλά το χέρι που σε στήριξε. Και θα καταλάβεις ότι μερικές φιλίες είναι φτιαγμένες για να αντέχουν τα πάντα, ακόμα και όταν εσύ νιώθεις ότι δεν μπορείς.
Στο τέλος, αυτή είναι η μαγεία. Οι γυναίκες που σου κρατούν το χέρι, σε μαθαίνουν να μην φοβάσαι να διαλυθείς, γιατί ξέρεις πως δεν θα το κάνεις ποτέ μόνη.
