Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ξέρεις πότε να κατέβεις απ’ το καρουζέλ;
Όχι όταν σταματήσει.
Γιατί μερικά καρουζέλ δεν σταματούν ποτέ.
Γυρνάνε και σε ζαλίζουν, μέχρι να ξεχάσεις ποιος ήσουν όταν ανέβηκες.
Κατεβαίνεις όταν καταλάβεις πως ο άλλος δεν κρατάει πια το χέρι σου.
Όταν είσαι ο μόνος που κάνει κύκλους γύρω από κάτι που δεν είναι πια αληθινό.
Όταν κοιτάς δίπλα και δεν υπάρχει κανείς — μόνο η σκιά μιας αγάπης που κάποτε ήταν.
Ή που νόμιζες ότι ήταν.
Κατεβαίνεις όταν κουράζεσαι να περιμένεις το “μαζί”
και κάθε “μαζί” είναι ένα “μόνος” με απουσία.
Όταν εκείνος δεν ανεβαίνει πια καν στο καρουζέλ σου,
αλλά κάθεται και σε χαζεύει απ’ έξω.
Και δεν του καίγεται καρφί αν ζαλίζεσαι, αν ματώνεις, αν θες να ουρλιάξεις.
Όταν νιώσεις ότι παλεύεις για δύο,
ότι αγαπάς για δύο,
ότι δικαιολογείς για δύο…
φτάνει.
Δεν είναι σχέση αυτό.
Είναι βασανιστήριο με τρυφερή μουσική υπόκρουση.
Ο έρωτας δεν είναι για να σε κάνει να ξεχνάς τον εαυτό σου.
Είναι για να στον θυμίζει.
Αν αυτό που ζεις σε μικραίνει, σε στραγγίζει, σε πνίγει—
τότε μην περιμένεις να “ωριμάσει”.
Μην ελπίζεις ότι “θα αλλάξει”.
Πήδα.
Όσο ακόμα έχεις πόδια.
Όσο ακόμα θυμάσαι τι σημαίνει να πατάς γερά στο έδαφος.
Και ναι, θα πονέσεις.
Και ναι, θα σου λείψει το στριφογύρισμα,
η ένταση, η εξάρτηση.
Αλλά δεν χτίζεται “μαζί” με εμετική ζάλη.
Το “μαζί” θέλει δυο.
Το “μαζί” δεν τραβάει έναν μόνο του, με σφιγμένα δόντια.
Το “μαζί” δεν γυρνά σε κύκλους για να ξεγελιέστε πως κινείστε.
Το “μαζί”…
ή σε πηγαίνει μπροστά,
ή το αφήνεις πίσω.
Μην μένεις σ’ ένα καρουζέλ που γυρνάς μόνο εσύ.
Ο έρωτας δεν θέλει ήρωες. Θέλει αλήθεια.
Και δυο χέρια που κρατιούνται — όχι ένα που ματώνει.
