Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Ξέρεις γιατί σ΄ αγαπάω εσένα;
Σ΄ αγαπάω γιατί μπήκες στο μυαλό και την ψυχή μου και δεν σε τρόμαξε το χάος μου κι η απεραντοσύνη μου, τα σκοτάδια κι οι φόβοι μου, οι αρνητικές μου σκέψεις κι οι πόλεμοι μου.
Σ΄ αγαπάω γιατί εσύ κατάλαβες, ερμήνευσες και άκουσες τις σκέψεις, τις παύσεις και τις σιωπές μου, κι ας μην σου τις έκανα πάντα λέξεις για να σου τις προσφέρω.
Γιατί είδες τις μάχες και τους δαίμονες που είχα με το μέσα μου και δεν το έβαλες στα πόδια, με άφησες να πολεμήσω, στέκοντας πάντα δίπλα μου, ήσυχα και διακριτικά και πόνταρες από την αρχή τα ρέστα σου στην νίκη μου, με μια βεβαιότητα απίστευτη.
Σ΄ αγαπάω γιατί πλάγιασες μαζί μου πρώτα από αγάπη κι ύστερα από καύλα.
Γιατί φόρεσες την ψυχή μου κατάσαρκα και δεν σε στένεψε, στένεψες την δική σου κάποιες φορές για να χωρέσεις, για να κουμπώσεις πάνω μου.
Γιατί θαρρώ με αγαπούσες πριν καν να με συναντήσεις.
Γιατί πήρες τα όνειρα μου αγκαλιά και τους ψιθύρισες, “δεν είστε μόνα σας, έχετε κι εμένα”.
Γιατί όταν εγώ συννέφιαζα, εσύ μου χαμογέλαγες και μου έλεγες, “δεν πειράζει μάτια μου, εγώ την αγαπώ την συννεφιά σου”.
Σ΄ αγαπάω γιατί αγνόησες το άβολο απ’ έξω μου, και είδες το από μέσα μου, όπως καμία πιο πριν δεν το είχε δει.
Σ΄ αγαπάω γιατί πήρες τσιρότο και ιώδιο και γιάτρεψες με αγάπη και φροντίδα τα ανοιχτά σημάδια μου.
Σ΄ αγαπάω γιατί κούμπωσες το κορμί σου επάνω μου όπως καμία άλλη, γιατί είχες την υπομονή να με αντέξεις, γιατί δεν μέτρησες το “μαζί” με νούμερα, το μέτρησες με συναισθήματα.
Ξέρεις, σου λέω, γιατί σ αγαπάω εσένα;
Σ΄ αγαπάω γιατί παίζεις όμορφα, παίζεις τίμια, παίζεις έρωτα… Όταν οι πιο πολλοί βλέπουνε τον έρωτα συναλλαγή, βόλεψη και προσωρινό ξεκαύλωμα κι όχι παιχνίδι ανέμελο.
Για όλα αυτά σ΄ αγαπάω λοιπόν κορίτσι μου εσένα, και για άλλα τόσα που το ξέρω πως θα μου τα δείξεις στην πορεία μας!
