Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Να αγαπάς!
Να αγαπάς όλους τους ανθρώπους, γιατί οι άνθρωποι χρειάζονται αγάπη, ανθίζουν και θεριεύουν, φωτίζουν και ζεσταίνουν, λάμπουν και γλυκαίνουν, όταν αγάπη εισπράττουν. Αλλάζουνε οι άνθρωποι όταν αγαπηθούνε!
Να αγαπάς το φέρσιμο τους, ακόμη κι αν δεν σου ταιριάζει, γιατί οι άνθρωποι ελεύθεροι θέλουν να αναπνέουν, να ζούνε και φέρονται, δίχως κριτές και δίχως δικαστές και δικηγόρους.
Να αγαπάς και τα σωστά τους κι όλα τα λάθη τους, γιατί ανθρωπινά είναι και τα λάθη κι είναι πάντοτε σωστά τελικά.
Μα, να αγαπάς λιγάκι παραπάνω τους ανθρώπους που είναι πάντα δίπλα σου.
Να αγαπάς λιγάκι παραπάνω τους ανθρώπους που είναι δικοί σου στις πράξεις κι όχι στα λόγια.
Να αγαπάς περισσότερο τους ανθρώπους που σου λένε καλημέρα και καληνύχτα από ανάγκη κι όχι από συμφέρον.
Να αγαπάς ατελείωτα τους ανθρώπους που σου είπανε για “πάντα” και το εννοούσαν, που σου είπαν “μαζί”, κι οι μπαγάσες κράτησαν τον λόγο τους μέχρι το τέλος.
Εκείνους τους ανθρώπους που στέκονται βράχοι στο πλάι σου σε όλες τις τρικυμίες σου, να τους λατρεύεις.
Τους ανθρώπους που δεν πάνε κι έρχονται, τους ανθρώπους που είναι του “μένω” κι όχι του “φεύγω”, να τους λατρεύεις σου λέω.
Να αγαπάς λίγο παραπάνω τους ανθρώπους που σε νοιάζονται, σε σκέφτονται, σε φροντίζουν, σε υπολογίζουν, κι ανησυχούν για σένα.
Εκείνους τους ανθρώπους που είναι δίπλα σου κι όχι απέναντι, εκείνους που μετράνε τα θέλω σου και προσπαθούν για αυτά, που τα όνειρά σου τα ξέρουν και τα αγκαλιάζουνε ζεστά, να τους αγαπάς ρε βλάκα λιγάκι παραπάνω.
Να αγαπάς πολύ τις φλυαρίες τους κι ακόμη περισσότερο τις σιωπές, εκείνων που σε κοιτούν στα μάτια και χάνονται για σένα.
Τους ανθρώπους που δεν σε αφήνουν ποτέ χωρίς χαμόγελο και δίχως αγκαλιά, να τους αγαπάς από την Γη μέχρι τον Ήλιο και πάλι πίσω!
