Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Να τη χορεύεις τη ζωή, να την αγαπάς, να την αφουγκράζεσαι και να ακούς πάντα τι
σου λέει. Να της μιλάς όμορφα, να τη χαϊδεύεις τα φτερά της για να σε πάει ψηλά.
Να τη τολμάς, να τη διεκδικείς, μη τη σκορπάς σε πεθαμένες καλησπέρες και μισά
λόγια που δεν είναι αληθινά.
Να τη σέβεσαι για να σε σέβεται και εκείνη. Να της κρατάς το χέρι για να σε πάει
μακριά. Μη τη προσπερνάς λέγοντας πως «και αύριο μέρα είναι» , «έλα μωρέ άλλη
φορά» ποτέ δε ξέρεις πότε θα είναι η επόμενη ζαριά.
Μη την αναθεματίζεις κάθε φορά λέγοντας «γιατί ρε ζωή σε μένα» , κανείς δε ξέρει
καν γιατί, απλά έτσι. Απλά συμβαίνει για κάποιο ίσως, λόγο, μα εσύ προχωρά,
προχωρά και εκείνη θα σε φέρει και πάλι σε εκείνο το δρόμο που διάλεξε για σένα.
