Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Η γυναίκα που έχεις δίπλα σου δεν θέλει μεγάλες δηλώσεις, ούτε όρκους αιώνιας αγάπης. Θέλει να τη νιώθεις. Θέλει το βλέμμα σου να της θυμίζει πως εξακολουθεί να είναι η επιλογή σου και όχι η συνήθεια σου. Θέλει το άγγιγμά σου να είναι γεμάτο ένταση, σαν να την ανακαλύπτεις ξανά από την αρχή.
Όταν αγγίζεις τη γυναίκα που αγαπάς, να το κάνεις με πάθος, με τρυφερότητα, με εκείνη τη λαχτάρα που σε έφερε κοντά της. Μην ξεχνάς πως κάθε της κίνηση, κάθε της χαμόγελο, είναι η απόδειξη ότι διάλεξε εσένα ανάμεσα σε πολλούς. Μην την αφήνεις να πιστέψει ούτε στιγμή ότι τη θεωρείς δεδομένη. Γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι άντρες: αφήνουν τη γυναίκα που αγαπούν να πιστέψει ότι έπαψαν να τη θέλουν.
Η γυναίκα που αγαπάς δεν είναι τρόπαιο. Δεν είναι αντικείμενο. Είναι η φωτιά που κρατάει ζωντανό τον έρωτα. Κι εσύ έχεις την ευθύνη να μην την αφήσεις να σβήσει. Να την αγγίζεις όχι μηχανικά, αλλά σαν να είναι η πρώτη φορά που τολμάς να τη φτάσεις. Σαν να μην έχεις άλλη ευκαιρία. Γιατί έτσι το σώμα της θα νιώθει ότι είναι δικό σου και η ψυχή της θα ξέρει ότι ανήκει σε σένα.
Μην τη συγκρίνεις, μην τη μετράς, μην την αφήνεις να ξεθωριάζει στη ρουτίνα. Κάθε γυναίκα που αγαπιέται αληθινά, ανθίζει. Και αν η δική σου δεν ανθίζει πια, κοίτα πρώτα τι δεν της δείχνεις. Δεν είναι τα χρόνια που περνούν, είναι τα άγγιγμα που λείπουν.
Κι όταν περάσει ο καιρός, κι όταν οι ρυτίδες χαράξουν το πρόσωπό της, τότε είναι που θα χρειάζεται ακόμα περισσότερο να την αγγίζεις έτσι. Για να της θυμίζεις πως για σένα, εκείνη είναι η μόνη. Όχι γιατί είναι τέλεια, αλλά γιατί είναι η δική σου γυναίκα.
Και πίστεψέ με, ένας άντρας που ξέρει να αγγίζει τη γυναίκα του σαν να είναι πάντα η πρώτη φορά, είναι ο άντρας που κανείς άλλος δεν μπορεί να αντικαταστήσει.
