Γράφει η Φανή Θεοδώρου
Ξέρεις, πάντα θα υπάρχουν αυτοί οι «κάποιοι» που θεωρούν πως έχουν τη δύναμη να μας ρίξουν κάτω. Που νομίζουν πως τα λόγια τους, οι πράξεις τους, ή ακόμα και η σιωπή τους, μπορούν να μας θάψουν κάτω από το βάρος των δικών τους απογοητεύσεων.
Προσπάθησαν να μας κρίνουν, να μας μειώσουν, να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι δεν αξίζουμε. Έβαλαν όλη τους την ενέργεια στο να μας δουν να πέφτουμε, ίσως γιατί η δική μας λάμψη τους τρόμαζε. Ή ίσως γιατί ο δικός μας αγώνας τους θύμιζε όσα εκείνοι δεν τόλμησαν ποτέ να παλέψουν.
Μα ξέρεις κάτι; Δεν τα κατάφεραν. Γιατί κάθε πέτρα που μας πέταξαν, κάθε λέξη που προσπάθησε να μας πληγώσει, έγινε το θεμέλιο που μας στήριξε. Κάθε πληγή μας έκανε πιο δυνατές, κάθε αποτυχία μας έμαθε κάτι νέο.
Και τώρα, στεκόμαστε όρθιες. Όχι γιατί δεν πονέσαμε, όχι γιατί δεν λυγίσαμε. Αλλά γιατί επιλέξαμε να σηκωθούμε. Επιλέξαμε να μη μείνουμε κάτω, να μη γίνουμε οι άνθρωποι που εκείνοι ήθελαν να είμαστε. Επιλέξαμε να γίνουμε εμείς.
Οπότε, ναι, να πούμε κι ένα «περαστικά». Περαστικά σ’ αυτούς που έβαλαν στόχο να μας σβήσουν, αλλά μόνο μας έκαναν να λάμψουμε περισσότερο. Περαστικά σ’ εκείνους που νόμιζαν πως μπορούν να μας θάψουν, αλλά δεν υπολόγισαν πως είμαστε σπόροι που ανθίζουν κάτω από κάθε βάρος.
Και τώρα; Τώρα χαμογελάμε. Όχι από εκδίκηση, όχι από κακία. Αλλά επειδή ξέρουμε πως είμαστε εδώ, πιο δυνατές από ποτέ. Και τους ευχαριστούμε, γιατί χωρίς τις προσπάθειές τους, ίσως να μην είχαμε ανακαλύψει ποτέ πόσο δυνατές μπορούμε να γίνουμε.
