Γράφει ο Χρήστος Αλεξίου
Να μάθεις να ονειρεύεσαι και για εκείνους που δεν θυμούνται πια πώς είναι.
Για εκείνους που κάποτε κοίταζαν ψηλά, αλλά τώρα σέρνουν τα βήματά τους χαμηλά.
Για εκείνους που τους πρόδωσαν τα όνειρα και τα ’βαλαν σε συρτάρια που δεν ανοίγουν πια.
Για εκείνους που τα μάτια τους κάποτε έλαμπαν, αλλά τώρα αποφεύγουν το φως.
Να τους θυμίζεις πως υπάρχει ακόμα ομορφιά.
Πως υπάρχει ακόμα λόγος να περιμένεις, να παλεύεις, να πιστεύεις.
Πως τα όνειρα δεν λήγουν. Μόνο οι άνθρωποι τα εγκαταλείπουν.
Να ονειρεύεσαι δυνατά.
Να φτιάχνεις εικόνες που δεν χωράνε φόβο.
Να λες “θα τα καταφέρω” και να το εννοείς για δύο. Για σένα και για εκείνον που δεν μπορεί να το πει.
Γιατί πάντα θα υπάρχει κάποιος δίπλα σου, που δεν θα το δείξει, αλλά θα ακουμπήσει πάνω στο δικό σου όνειρο για να σταθεί.
Και μπορεί να μην το παραδεχτεί ποτέ, αλλά του έδωσες ανάσα.
Μην τους κρίνεις. Μην τους ταράζεις.
Απλώς, ονειρέψου για χάρη τους.
Κράτα τη φλόγα ζωντανή μέχρι να ξαναθυμηθούν πώς είναι να καίγεσαι γι’ αυτό που λαχταράς.
Γιατί καμιά φορά, ένα όνειρο φτάνει για να σωθούν δύο ψυχές.
