Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Στα ξεχασμένα “μου” χάσαμε την ουσία.
Εκεί, ανάμεσα σε χαϊδευτικά που λέγονται μηχανικά και βλέμματα που αποφεύγουν την αλήθεια.
Μωρό, κορίτσι, αγόρι, αγάπη… λέξεις σκόρπιες, που μοιάζουν τρυφερές αλλά κουβαλούν μια τρομακτική κενότητα.
Λέγονται για να γεμίσουν σιωπές. Για να κουκουλώσουν το κενό.
Δήθεν τρυφερότητα. Δήθεν οικειότητα. Δήθεν παρουσία.
Μόνο που το “μου”…
Το “μου” θέλει ψυχή. Θέλει βάθος.
Το “μου” δεν λέγεται εύκολα. Δεν ξεστομίζεται χωρίς να αφήσει κάτι πίσω του.
Γιατί το “μου” σε δένει. Σε εκθέτει. Σε ξεγυμνώνει.
Κι εμείς;
Μάθαμε να το φοβόμαστε.
Το παραμερίσαμε. Το κοροϊδέψαμε. Το ξεχάσαμε.
Αντικαταστήσαμε το δικό μας, το προσωπικό, με κάτι γενικό, δήθεν άκακο.
Αλλά έτσι έγινε και η αγάπη μας γενική. Χωρίς ιδιοκτησία, χωρίς ταυτότητα.
Προσφέραμε εμάς σε δόσεις, φοβούμενοι μη μας πάρουν όλοι.
Αλλά το “μου”, το αληθινό, δεν ζητάει ιδιοκτησία. Ζητάει αυθεντικότητα.
Να το νιώθω, όχι για να σε φυλακίσω, αλλά για να σε κρατάω εκεί που ανήκεις. Εκεί που ανήκω.
Να σε νιώθω κομμάτι μου, όχι για να σε εξουσιάζω, αλλά για να σε προστατεύω.
Μα το ξεχάσαμε αυτό.
Ξοδέψαμε τα “σε θέλω” χωρίς να εννοούμε τίποτα.
Χαρίσαμε “σ’ αγαπώ” που δεν κουβαλούσαν τίποτα πίσω τους.
Και το “μου” έμεινε μόνο του. Όπως κι εμείς.
Ίσως τελικά να μην ήταν οι άλλοι που μας πλήγωσαν.
Ίσως να ήταν που δε βρήκαμε το θάρρος να πούμε:
Είσαι το “μου” μου. Είσαι ο κόσμος μου.
Ίσως αν το είχαμε πει… να μην είχαμε χαθεί.
Ίσως να αξίζει να διεκδικείς μόνο εκεί που ο κόσμος ενώνεται και γίνεται ένας..
Κι άσε τα γενικά, τους γενικούς και τους αόριστους.. για εκεί που τους αρκούν!
