Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Έλα να κάνουμε τα ίδια λάθη από την αρχή.
Μόνο που τώρα, θα αντέξουμε. Τώρα θα έχουμε έναν και μόνο κανόνα. Εμείς, μαζί.
Όχι γιατί μάθαμε ξαφνικά να μην κάνουμε λάθη. Δεν αλλάζει αυτό. Τα ίδια νεύρα, οι ίδιες σιωπές, οι ίδιες στιγμές που θα θέλουμε να φύγουμε. Η διαφορά είναι αλλού. Στο ότι αυτή τη φορά δεν θα ψάξουμε την έξοδο με την πρώτη δυσκολία.
Γιατί πριν, το χάσαμε εύκολα. Όχι επειδή δεν άξιζε. Επειδή δεν το αντέξαμε. Κάναμε πίσω εκεί που έπρεπε να μείνουμε. Σωπάσαμε εκεί που έπρεπε να μιλήσουμε. Και φύγαμε πριν καταλάβουμε τι αφήνουμε πίσω.
Και μετά το καταλάβαμε.
Αργά, αλλά το καταλάβαμε.
Ότι δεν ήταν τα λάθη που μας τελείωσαν. Ήταν ο τρόπος που τα διαχειριστήκαμε. Ότι δεν ήταν οι κακές στιγμές που μας διέλυσαν. Ήταν που δεν παλέψαμε για τις καλές.
Γι’ αυτό σου λέω, έλα πάλι.
Όχι για να τα κάνουμε τέλεια. Δεν γίνεται. Ούτε για να υποσχεθούμε ότι δεν θα πονέσουμε. Θα πονέσουμε. Αλλά αυτή τη φορά, δεν θα το βάλουμε στα πόδια.
Θα μείνουμε.
Θα κάτσουμε εκεί, μέσα στη φασαρία, μέσα στην ένταση, μέσα σε όλα αυτά που μας έκαναν να λυγίσουμε τότε, και θα τα κοιτάξουμε χωρίς να φύγουμε. Χωρίς να ψάξουμε ποιος φταίει πρώτος.
Γιατί δεν έχει σημασία ποιος φταίει.
Σημασία έχει ποιος μένει.
Και αν το κάνουμε αυτό, αν κρατήσουμε αυτόν τον έναν κανόνα, τότε ίσως για πρώτη φορά δεν θα μετράμε ποιος δίνει περισσότερο, ποιος προσπαθεί περισσότερο, ποιος κουράστηκε πιο πολύ.
Θα είμαστε απέναντι στο πρόβλημα. Όχι ο ένας απέναντι στον άλλον.
Και ξέρεις τι αλλάζει τότε;
Όλα.
Γιατί όταν σταματήσεις να παλεύεις με τον άνθρωπό σου και αρχίσεις να παλεύεις για τον άνθρωπό σου, δεν σε τρομάζουν τα λάθη. Σε δυναμώνουν.
Οπότε ναι.
Έλα να τα ξανακάνουμε όλα από την αρχή.
Όχι καλύτερα.
Πιο αληθινά.
