Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Να αγαπάς την ησυχία που ακούγεται. Εκείνη που σου δίνει τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που ποτέ δεν ακούστηκαν. Να αγαπάς την ησυχία που έρχεται τη στιγμή του χάους, τη στιγμή της αντάρας. Να την αγαπάς αυτή την ησυχία, μα και να τη φοβάσαι. Γιατί ό,τι αποφασιστεί σ’ αυτή την ησυχία, δεν έχει πισωγύρισμα.
Η ησυχία δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Δεν είναι απλώς σιωπή. Είναι χώρος. Είναι σκηνή. Είναι όλα όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Εκεί, σε αυτό το απόλυτο “τίποτα”, ακούγονται όλα όσα σκεπάστηκαν από φωνές, υποχρεώσεις, ανάγκες και φόβους. Εκεί, οι δικαιολογίες σταματούν να κάνουν θόρυβο. Και εμφανίζονται οι ξεκάθαρες προθέσεις.
Γι’ αυτό και η πιο καθαρή σκέψη έρχεται μέσα στην ησυχία. Όχι γιατί βρήκες ξαφνικά τις απαντήσεις, αλλά γιατί σταμάτησες να τις αποφεύγεις. Και δεν σε νοιάζει πια ποιος θα παρεξηγήσει. Δεν σου λείπει η επιβεβαίωση, ούτε η φασαρία των άλλων. Μόνο η δική σου φωνή έχει σημασία.
Μα είναι επικίνδυνη η ησυχία. Γιατί εκεί δεν μπορείς να κρυφτείς από τον εαυτό σου.
Και τότε γίνονται όλα ξεκάθαρα. Ποιους θες. Ποιοι σε κουράζουν. Τι αντέχεις. Τι δεν θέλεις πια.
Και κάπως έτσι, μέσα σ’ αυτή τη γαλήνη που μοιάζει ήσυχη, μα καίει, παίρνεις τις πιο σκληρές και τίμιες αποφάσεις.
Και όταν παρθούν εκεί μέσα, δεν αλλάζουν. Γιατί δεν πάρθηκαν με οργή. Πάρθηκαν με αλήθεια.
Οπότε ναι. Να την αγαπάς την ησυχία. Αλλά να τη φοβάσαι κιόλας. Γιατί απ’ αυτή τη σιωπή δεν επιστρέφεις ποτέ ο ίδιος.
