Γράφει η Ελπίδα Τάσσιου
Εσύ, λοιπόν, ο «ψύχραιμος». Ο σίγουρος. Ο λογικός. Εσύ που έμαθες να υπολογίζεις και να σταθμίζεις. Που κάποτε ορκίστηκες πως δε θα ξαναμπλέξεις, πως τα λάθη του παρελθόντος ήταν αρκετά. Κι όμως, εδώ είσαι ξανά. Στην άκρη του γκρεμού, με την ελπίδα να σου σπρώχνει την πλάτη και την καρδιά σου να ψιθυρίζει “ίσως αυτή τη φορά…”.
Μη γελιέσαι. Η ελπίδα είναι η μεγάλη σου ντόπα. Η ένεση που θολώνει τη λογική σου και σε πείθει να δώσεις ακόμα μία ευκαιρία. Όχι γιατί δεν ξέρεις τι έγινε την προηγούμενη φορά. Αλλά γιατί, μέσα σου, θέλεις να πιστεύεις ότι μπορεί να είναι αλλιώς.
Και ξέρεις τι είναι το πιο ειρωνικό; Πως ενώ έχεις πονέσει, έχεις ματώσει, έχεις μάθει – δεν σταματάς. Ο έρωτας σε διαλύει με τον πιο ωραίο, άγριο τρόπο. Και εσύ; Υποκύπτεις. Ξανά και ξανά.
Γιατί δεν είσαι άκαρδος. Δεν είσαι αδιάφορος. Κι όσο κι αν παριστάνεις τον «έμπειρο», μέσα σου υπάρχει ακόμα εκείνο το κομμάτι που θέλει να σωθεί. Να νιώσει κάτι αληθινό. Κι ας είναι πρόσκαιρο. Κι ας σε τσακίσει μετά.
Πόσες φορές είπες «δεν θα το ξανακάνω»; Πόσες φορές άκουσες τον εαυτό σου να γελάει με τους ερωτευμένους και να παριστάνεις τον ανώτερο; Και μετά, να σε βρίσκει η νύχτα με μηνύματα που δεν έστειλες, με καρδιές που χτυπούν για λάθος πρόσωπα, με βλέμματα που θυμούνται.
Η ελπίδα θα σε προδώσει, αλλά εσύ θα την ακολουθείς. Ο έρωτας θα σε βρει ξανά. Και θα σε ρίξει. Θα σε λυγίσει. Θα σε κάνει πιο αληθινό από ποτέ. Κι όσο κι αν λες «ποτέ ξανά», να ξέρεις: θα το κάνεις. Γιατί έτσι είσαι. Γιατί μέσα σου, θέλεις να πιστεύεις ότι κάτι, κάπου, κάποτε… θα αξίζει.
