Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Καθένας που μεγαλώνει αναπολεί στιγμές που χάιδεψε και άλλες που δεν μπόρεσε να αγγίξει. Στιγμές που ο έρωτας και η αγάπη μάχονταν ποιος θα επικρατήσει. Συναισθήματα που σου έβγαζαν κάτι μαγικό δίνοντας σου κίνητρο να παλέψεις για ένα κοινό μέλλον. Αυτό το σήμερα δεν το γουστάρω, δεν μου ταιριάζει.
Ένα φθηνό συναίσθημα περιφέρεται στις σχέσεις σαν ένα νεαρό φάντασμα που παίζει με τις λέξεις μέχρι να βαρεθεί για να πάει παρά κάτω. Η ευκολία στο να κατεβαίνουν παντελόνια και στο να χτίζονται σπίτια από αέρινες υποσχέσεις δεν κολλάνε στα θέλω μου.
Εγώ γουστάρω εσένα αγάπη μου γιατί στο σήμερα ζεις μα στο σήμερα δεν ανήκεις. Τα συναισθήματα σου που βγαίνουν μέσα από τις πράξεις σου ερωτεύτηκα. Την ευγενή απλότητα του χαρακτήρα σου αγάπησα, μαγευτικά από την σταθερότητα που μου βγάζει η ηρεμία σου.
Τι να το κάνω το περιστασιακό σήμερα όταν μέσα στα μάτια σου αντικρίζω την σφαίρα ενός λαμπρού μέλλοντος μαζί σου; Τι να το κάνω το σήμερα όταν τα χείλη σου προσφέρουν την αιώνια ζωή; Εύκολο είναι να μετατρέψω την ζωή μου σε ένα ξέφρενο πάρτι διασκέδασης μα όταν αποχωρεί και ο τελευταίος προσκεκλημένος ούτε η μοναξιά δεν θα θελήσει να μείνει μαζί μου.
Στο χαμό μου θα περάσεις απ’ το μυαλό μου να μου θυμίσεις πως η ζωή αλλού κατοικεί τότε θα είναι αργά για θαύματα. Το μόνο που μου αρέσει στο σήμερα είναι πως τα θαύματα κατοικούν στην αγκαλιά μου και θα συνεχίζουν να κατοικούν μέχρι να γίνουν άγγελοι.
