Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Στη σημερινή εποχή, πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν την ειλικρίνεια με την αγένεια. Δεν είναι ειλικρινείς λένε αλλά αγενείς. Κι αυτό συμβαίνει γιατί «πολλοί αγάπησαν το ψέμα, την αλήθεια ουδείς».
Σε έναν κόσμο όπου το συμφέρον κυριαρχεί, το ψέμα συχνά πρωταγωνιστεί στις ανθρώπινες σχέσεις. Ελάχιστοι τολμούν να αποκαλύψουν τις πραγματικές τους προθέσεις και απόψεις. Άλλωστε, στην κοινωνία μας επικρατεί η αντίληψη πως πρέπει να διατηρούμε καλές σχέσεις με όλους, αφού ο καθένας μπορεί να μας φανεί χρήσιμος στο μέλλον.
Έτσι, προσποιούμαστε ότι συμπαθούμε ανθρώπους που στην πραγματικότητα μας απωθούν, συνομιλούμε αναγκαστικά με όσους θα αποφεύγαμε και χαμογελάμε με ένα σταθερό, προσποιητό χαμόγελο ευγένειας. Ποιος θα τολμήσει να γυρίσει επιδεικτικά το βλέμμα του σε κάποιον που δεν συμπαθεί; Ποιος θα τολμήσει να εκφράσει ανοιχτά σκέψεις όπως «δεν σε συμπαθώ», «είσαι ψεύτης» ή «είσαι άδικος»;
Μα φυσικά ο ειλικρινής άνθρωπος, αυτός που συχνά βαφτίζεται αγενής. Γιατί έτσι συμφέρει τους πολλούς. Δεν αντέχουν την αλήθεια, ούτε καν ως ενδεχόμενο.
Κι όμως, εκείνος που επιλέγει την ειλικρίνεια δεν ενδιαφέρεται να κερδίσει συμπάθειες ούτε φοβάται τις αντιδράσεις. Δεν τον απασχολεί ούτε να κερδίσει ούτε να χάσει. Δεν διαπραγματεύεται την αυθεντικότητά του. Δεν φορά μάσκες. Κοιτάζει τον συνάνθρωπό του στα μάτια, χωρίς δισταγμό και χωρίς προσποίηση, με μια σπάνια καθαρότητα.
Γνωρίζει πως η μοίρα του συχνά είναι η μοναξιά. Πώς μπορεί να επιβιώσει κανείς μόνος απέναντι σε μια ολόκληρη «λεγεώνα»; Κινδυνεύει να αφανισθεί. Κι όμως, δεν τον νοιάζει. Πιστεύει πως υπάρχουν κι άλλοι σαν αυτόν. Και όταν συναντηθούν, δεν θα αφήσουν ο ένας τον άλλον να χαθεί από τη ζωή τους.
Θα συναντηθούν άραγε;
