Ξέρεις, οι γυναίκες έχουν έναν περίεργο εγωισμό που τις κάνει να σου λένε χιλιάδες πράγματα για να μην σου πουν αυτό που θέλουν.
Αν φτάσουν να στο πουν, αν φτάσουν να στο ζητήσουν, έχει τελειώσει.
Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Μπράβο μαλάκα, τα κατάφερες!
Την έχασες.
Πώς το λέμε στο μπασκετάκι; Πάρε βάλε και το έχασες το καλάθι αδερφέ.
Δεν σου ζήτησε πολλά.
Ένα “εδώ” σου ζήτησε κι ένα “παρόν”.
Ξέρεις, κανονικά όμως ε;
Όχι, τύπου μηνύματα και τηλέφωνα και βιντεοκλήσεις.
Ένα κανονικό “σε θέλω εδώ, τώρα” σου ζήτησε κι ήταν η πρώτη φορά που στο είπε έτσι επιτακτικά.
Κι εσύ την είπες κακομαθημένη κι απαιτητική. Drama queen και μέσα στην γκρίνια.
Κι ας μην γκρίνιαξε.
Ένα απλό μήνυμα ήταν. “Σε θέλω εδώ, τώρα”.
Τέσσερις λέξεις όλες κι όλες.
Αλλά τι να λέμε;
Υποχρεώσεις και πρέπει, οικογενειακά τραπέζια και οι επίσημοι φίλοι, τέτοιες μέρες είναι η προτεραιότητα.
Και στο κάτω κάτω, και τα δώρα της, της παίρνεις σε γιορτές και γενέθλια, και στο αγαπημένο σας μαγαζί πάτε συχνά πυκνά, και ό,τι χρειάζεται το έχει.
Όλα, εκτός από την παρουσία και προτεραιότητά σου.
Κι εκείνη;
Εκείνη πότε είναι προτεραιότητα ρε αδερφέ;
Πότε θα πάρει σειρά;
Ξέρεις, οι γυναίκες έχουν έναν περίεργο εγωισμό που τις κάνει να σου λένε χιλιάδες πράγματα για να μην σου πουν αυτό που θέλουν.
Αν φτάσουν να στο πουν, αν φτάσουν να στο ζητήσουν, έχει τελειώσει.
Αν φτάσουν να στο ζητήσουν, το έχεις χάσει το παιχνίδι. Έχει σφυρίξει η λήξη σου και δεν το άκουσες.
Κι ήταν τόσο εύκολο να την κρατήσεις.
Σε αγαπούσε και στο έδειχνε.
Σε νοιαζόταν και στο τόνιζε.
Σε ήθελε και δεν σε άφησε ποτέ στο περίμενε και στο διαβάστηκε.
Ήταν αυτό που λέμε… γυναίκα ζωής.
Κι εσύ τα κατάφερες μαλάκα, μπράβο.
