Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Μπορώ να μιλήσω σε όποιον θέλω, όποτε θέλω.
Μπορώ να φέρω κόσμο κοντά με δυο κουβέντες, να μετατρέψω την αμηχανία σε γέλιο και την άβολη σιωπή σε ενδιαφέρον.
Αν με δεις σε μια παρέα, θα σκεφτείς ότι δεν υπάρχει πιο κοινωνικός άνθρωπος στο τραπέζι.
Κι όμως… μέσα μου μετράω αντίστροφα για τη στιγμή που θα ανοίξει η πόρτα του σπιτιού μου και θα είμαι μόνη.
Είμαι κοινωνική. Πάρα πολύ. Αλλά μέχρι εκεί.
Δεν με γεμίζουν οι πολλές ώρες με κόσμο. Δεν με τρέφει η βαβούρα.
Μπορώ να διασκεδάσω, να γελάσω, να χορέψω, να τα δώσω όλα.
Και μετά; Θέλω να φύγω. Όχι επειδή δεν περνάω καλά.
Αλλά επειδή χορταίνω γρήγορα.
Γιατί εγώ δεν αντλώ δύναμη από την ένταση, αλλά από την ησυχία.
Δεν με εκφράζουν οι μαραθώνιοι κοινωνικότητας.
Δεν νιώθω τύψεις όταν σηκώνομαι απότομα και λέω “πάω”.
Δεν απολογούμαι όταν δεν θέλω να βγω.
Δεν έχω πια ανάγκη να εξηγώ γιατί ενώ ήμουν γελαστή και χαρούμενη, μετά από μία ώρα κάτι μέσα μου έσβησε.
Η ενέργειά μου είναι σαν κινητό με παλιά μπαταρία. Δουλεύει τέλεια για λίγο.
Αλλά μετά, θέλει φόρτιση.
Και η φόρτισή μου δεν είναι σε άλλες φωνές. Είναι στη σιωπή μου.
Δεν είμαι απόμακρη. Είμαι επιλεκτική.
Δεν είμαι αντικοινωνική. Είμαι χαρισματική με όριο.
Δεν είναι ότι δεν μπορώ να είμαι παντού.
Είναι ότι δεν θέλω να είμαι παντού.
Δεν το παίζω δύσκολη.
Απλώς δεν μπορώ να είμαι ανοιχτή 24/7, γιατί τότε θα ξεχάσω πώς να είμαι ειλικρινής.
Δεν φοβάμαι να μείνω μόνη. Το προτιμώ. Όχι πάντα. Αλλά συχνά.
Έμαθα να αναγνωρίζω πότε έδωσα πολλά.
Πότε η ενέργειά μου μοιράστηκε σε πολλές κατευθύνσεις και χρειάζεται να γυρίσει πίσω.
Να κλειστώ στο καβούκι μου, όχι για να κρυφτώ, αλλά για να μαζευτώ.
Να αδειάσω το κεφάλι μου από ήχους και κουβέντες και να το ξαναγεμίσω με εμένα.
Με σκέψεις. Με τίποτα.
Δεν με νοιάζει αν δεν το καταλαβαίνουν όλοι.
Δεν γράφω για όλους.
Γράφω για εκείνους που γελούν δυνατά και εξαφανίζονται χωρίς εξηγήσεις.
Που αγαπούν τον κόσμο, αλλά αγαπούν πιο πολύ την πόρτα τους να κλείνει πίσω τους.
Για εκείνους που μπορούν να μαγέψουν ένα ολόκληρο δωμάτιο… και να μη θέλουν να δουν άνθρωπο για μέρες.
Είμαι κοινωνική. Είμαι επικοινωνιακή. Είμαι ζεστή.
Και κάποιες φορές, όλα αυτά με εξαντλούν.
Οπότε, αν με δεις να φεύγω απότομα, μην το πάρεις προσωπικά.
Ίσα-ίσα. Είναι γιατί, όση ώρα ήμουν εκεί, σου έδωσα το καλύτερο κομμάτι μου.
Τώρα είναι η ώρα να το πάρω πίσω.
