Γράφει η Μαρία Κυπραίου.
Ο χρόνος περνάει, συνεχώς και ασταμάτητα και μας κλείνει το μάτι σε κάθε στιγμή. Εμείς απλωνόμαστε, χανόμαστε στο χρόνο. Χανόμαστε στο σήμερα, μπερδευόμαστε με τους μήνες και τα χρόνια, χάνουμε τον εαυτό μας και τον ξαναβρίσκουμε.
Στη μέση ο χρόνος και γύρω-γύρω εμείς. Κουκίδες μπλεγμένες ανάμεσα σε σημεία, συναισθήματα και στιγμές. Μέσα σε αυτόν τον χρόνο προσπαθούμε να αντέξουμε το φορτίο της ύπαρξής μας.
Τι θέλουμε;
Ποιοι είμαστε;
Γιατί κάνουμε αυτή την επιλογή;
Πότε θα κάνω κάτι για μένα;
Στη μέση ο χρόνος και γύρω-γύρω η ύπαρξή μας. Μπλεγμένη και μπερδεμένη σε ένα ολόδικό μας σύμπαν, σε μία πλεκτάνη ζωής που δίνει κίνητρα για να προχωρήσουμε παρακάτω.
Χαμένοι οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, ψάχνουμε μονίμως τη σανίδα σωτηρίας μας σε ένα αέναο σύμπαν. Προσπαθούμε να πιαστούμε από κάπου ή κάτι για να μας σώσει και όταν δεν τα καταφέρουμε, βυθιζόμαστε, απομακρυνόμαστε, “πεθαίνουμε”.
Μέχρι την Ανάστασή μας. Μέχρι κάτι να μας ξυπνήσει για λίγο. Μέχρι να ξαναβυθιστούμε.
Ψάχνουμε συνεχώς εκείνο το κάτι, το αλλιώτικο, που θα μας συνεπάρει, θα μας ξυπνήσει για λίγο, μέχρι να ξαναχαθούμε ψάχνοντας τον εαυτό μας, ψάχνοντας να βρούμε ποιοι στα αλήθεια είμαστε, τι θέλουμε, τι αγαπάμε και τι χρειαζόμαστε.
“Μπερδεμένες, χαμένες ψυχές είμαστε όλοι, που άλλες στιγμές βρίσκουμε το δρόμο και άλλες στιγμές τον χάνουμε”. Έτσι μου είπε ένας πολύ δικός μου άνθρωπος και με αφύπνισε γιατί τελικά δεν είναι κακό να αναζητάς τον εαυτό σου, ούτε να ψάχνεις ποιος είσαι.
Κακό είναι να επαναπαύεσαι σε κάτι που δεν σου ταιριάζει. Να αναιρείς τις επιλογές που πήρες και να κάνεις πισωγυρίσματα.
Είμαστε όλοι χαμένοι στην πλάση του χρόνου μέχρι πάντα να βρούμε το δρόμο της ευτυχίας μας.. και πάλι από την αρχή!
