Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Από όλα τα όντα εκεί έξω, μου αρέσουν οι άνθρωποι που γελούν δυνατά, που αγαπούν αθόρυβα, που βοηθούν σιωπηλά.
Εκείνοι που είναι εκεί για να σε στηρίξουν ακόμα κι αν είναι αυτοί που χρειάζονται στήριξη.
Μου αρέσουν οι άνθρωποι που ακόμα κι αν είναι χιλιόμετρα μακριά σου, είναι σαν να είναι δίπλα σου, που κάνουν 25 ώρες την ημέρα τους για εσένα αν τους χρειαστείς, που μένουν κοντά σου όσο κι αν τους διώχνεις γιατί σε αγαπούν.
Εκτιμώ τους ανθρώπους που γελούν όταν βρέχει, που δε θα παρεξηγηθούν με το παραμικρό, που λένε αυτό που πρέπει να ακούσεις και όχι αυτό που θέλεις να ακούσεις, που βλέπουν την τρέλα σου και δεν φεύγουν.
Θαυμάζω τους ανθρώπους που σου βγάζουν τον καλύτερο εαυτό σου, που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα όσο χάλια κι αν είσαι, που έχουν χαρακτήρα και τα συναισθήματά τους είναι μεγαλύτερα από τον εγωισμό τους.
Μου αρέσουν οι άνθρωποι που για να φανούν δε χρειάζεται να θάψουν άλλους προκειμένου να εξελιχθούν, που δε θα θυσιάσουν τα πάντα στο βωμό της δόξας και του χρήματος, που ξεκαθαρίζουν τη θέση τους. Οι υπόλοιποι είναι απλά ανθρωπάκια.
Να τους αγαπάς σαν τους συναντήσεις και μην δοκιμάσεις να τους πληγώσεις.
Έχουν επιλέξει να παραμένουν άνθρωποι, σε έναν κόσμο που ξέχασε να αγαπά ανθρώπους.
