Γράφει η Ρένα Χατζηγεωργίου
Δεν είναι δεδομένη. Δεν είναι εύκολη. Δεν είναι κάτι που απλώς δίνεις και παίρνεις. Είναι εκείνη που φτιάχνεται σιγά, με εμπιστοσύνη που δεν ζητά αποδείξεις κάθε μέρα.
Έχω κουραστεί να αγκαλιάζω με μισό σώμα. Με ένα κομμάτι μου μέσα και το άλλο έτοιμο να φύγει. Να κρατιέμαι και ταυτόχρονα να μαζεύομαι. Να σκέφτομαι αν θα πληγωθώ, αν θα χαθώ, αν θα μείνω πάλι με άδεια χέρια.
Κι έτσι, ποτέ δεν έμεινα πραγματικά.
Γιατί μια αγκαλιά χωρίς φόβο δεν είναι θέμα άλλου ανθρώπου. Είναι δικό μου. Είναι η απόφαση να κατεβάσω άμυνες, όχι επειδή μου το εγγυήθηκαν, αλλά επειδή το αντέχω.
Να με αφήσω να νιώσω χωρίς να ελέγχω κάθε κίνηση. Να μη μετράω τι δίνω και τι παίρνω. Να μην ψάχνω το λάθος πριν καν συμβεί.
Να με εμπιστευτώ.
Γιατί ο φόβος δεν φεύγει με υποσχέσεις. Φεύγει όταν σταματάς να ζεις γύρω του. Όταν δεν τον αφήνεις να σου μικραίνει τις στιγμές, να σου χαλάει την ηρεμία, να σου στερεί αυτό που μπορεί να είναι όμορφο.
Και ναι, μπορεί να πληγωθώ.
Αλλά ξέρεις κάτι;
Έχω ήδη πληγωθεί αρκετά προσπαθώντας να προστατευτώ.
Οπότε θέλω κάτι άλλο τώρα.
Θέλω μια αγκαλιά που δεν θα σκέφτομαι. Που δεν θα φοβάμαι να μείνω. Που δεν θα κρατάω αποστάσεις για να σωθώ.
Θέλω να είμαι εκεί, ολόκληρη.
Και αν είναι να σπάσω, ας σπάσω έτσι.
Όχι από φόβο.
Από αλήθεια.
