Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου
Μη με καλέσεις αν πρέπει.
Μη με ψάξεις επειδή νιώθεις ότι το οφείλεις.
Δεν ήρθα στη ζωή σου για να γίνω καθήκον.
Αν κάποτε, χωρίς να το σκεφτείς, νιώσεις ότι σου λείπω,
αν σε ένα άσχετο απόγευμα θελήσεις να ακούσεις τη φωνή μου όπως κάποιος που διψά και πάει να πιει νερό,
τότε κάλεσέ με.
Όχι για να γεμίσεις χρόνο.
Όχι για να γεμίσεις σιωπές.
Μόνο αν νιώσεις την ανάγκη να γεμίσεις εμένα μέσα σου.
Ξέρω πως ζητάω πολλά.
Ξέρω πως οι άνθρωποι πιο εύκολα εκπληρώνουν υποχρεώσεις παρά επιθυμίες.
Αλλά δεν θέλω τίποτα που να κουβαλά τη λέξη “πρέπει”.
Δεν αντέχω να γίνομαι σταθμός που σταματάς από συνήθεια.
Αν δεν διψάς για μένα,
μην έρθεις.
Θα σε περιμένω μόνο όπως περιμένεις ένα χαμόγελο:
χωρίς να το απαιτείς,
μόνο να το ελπίζεις.
