Γράφει η Ιωάννα Σταυροπούλου
Μην μικραίνεις για να μη φανείς «πολύ».
Μην σιωπάς για να μην τον τρομάξεις.
Μην κρύβεσαι για να μην τον ενοχλήσει το φως σου.
Αν πρέπει να γίνεις σκιά για να μείνεις, δεν είναι αυτός ο άνθρωπός σου.
Αν πρέπει να πνίξεις τα θέλω σου, να καταπιείς τα “γιατί”, να σβήσεις το χαμόγελό σου για να μην “παρεξηγηθεί”, τότε δεν σε βλέπει.
Κι αν δεν σε βλέπει, τότε δεν είναι εκεί. Τουλάχιστον όχι πραγματικά.
Η αγάπη δεν ζητά να σε αλλάξει. Δεν φοβάται το φως σου.
Το αγαπά. Το σέβεται. Το χρειάζεται.
Μη συμβιβάζεσαι με το “λίγο” επειδή φοβάσαι τη μοναξιά.
Η πραγματική μοναξιά είναι να είσαι με κάποιον και να νιώθεις αόρατη.
Να κάθεσαι δίπλα του και να αναρωτιέσαι πού πήγε η εκδοχή του εαυτού σου που κάποτε πετούσε.
Μην ξοδεύεις τη φλόγα σου σε ανθρώπους που δεν θέλουν να ζεσταθούν.
Μην κάνεις εκπτώσεις σε αυτό που είσαι. Όποιος σε αξίζει, θα σταθεί δίπλα σου επειδή λάμπεις, όχι παρ’ όλα αυτά.
Κάποιοι άνθρωποι απλώς δεν ξέρουν τι να κάνουν με μια γυναίκα που δεν χρειάζεται να μικρύνει για να αρέσει.
Άφησέ τους πίσω. Και εσένα, κράτα σε ολόκληρη.
