Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Σήμερα είναι η μέρα της γυναίκας!
Και θα ήθελα να πω δυο πράγματα, ίσως και περισσότερα από δυο…
Όχι με λόγια γλυκανάλατα που λένε “η γυναίκα είναι το φως, η ζωή, το παν”, αλλά με την δικιά μου αλήθεια.
Η γυναίκα δεν είναι άγγελος, δεν είναι αγία, ούτε είναι το “ωραίο φύλο” που πρέπει να βάζουμε σε βάθρο μια μέρα το χρόνο για να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας.
Η γυναίκα, πρώτα από όλα, είναι άνθρωπος, με ελαττώματα, με δυνάμεις, με φόβους, με όνειρα.
Με σπασμένα κομμάτια που τα κουβαλάει σιωπηλά.
Με πληγές που δεν τις δείχνει.
Με πόνους που τους κρύβει πίσω από χαμόγελα.
Η γυναίκα δεν χρειάζεται γιορτές μόνο μια μέρα τον χρόνο, χρειάζεται 365 μέρες σεβασμό.
Χρειάζεται να μην της λέμε “σοβαρέψου” όταν γελάει δυνατά.
Να μην της λέμε “ντύσου ανάλογα” όταν θέλει να νιώσει όμορφη.
Να μην της λέμε “τι θες τώρα” όταν διεκδικεί.
Η γυναίκα που ξέρω εγώ δεν ζητάει λουλούδια, κι ας της αρέσουν πολύ!
Ζητάει να την ακούσεις όταν μιλάει.
Να την καταλάβεις όταν σωπαίνει.
Να της σταθείς όταν όλοι οι άλλοι φεύγουν.
Να την αγγίξεις σαν να την διεκδικείς, κι όχι σαν να την κατέχεις.
Ζητάει να μην την κρίνεις για τις επιλογές της.
Να μην την μετράς με τα δικά σου μέτρα.
Να μην της ζητάς να γίνει λιγότερη για να νιώσεις εσύ περισσότερος.
Η γυναίκα που ξέρω εγώ είναι πολεμίστρια.
Σηκώνεται κάθε μέρα και παλεύει.
Με τον κόσμο που της λέει “δεν μπορείς”, με την κοινωνία που της λέει “δεν πρέπει”, με τους ανθρώπους που της λένε “δεν αξίζεις”.
Μα παρ’ όλα αυτά, σηκώνεται!
Ντύνεται.
Βάφεται αν γουστάρει, ή δεν βάφεται αν δεν γουστάρει.
Βγαίνει έξω και ζει, με τα δικά της όρια, με τους δικούς της κανόνες, με την δική της φωτιά.
Η γυναίκα που ξέρω εγώ δεν χρειάζεται να την σώσεις, μπορεί μια χαρά να σωθεί και μόνη της.
Δεν χρειάζεται να την προστατέψεις από τον κόσμο, χρειάζεται να είσαι δίπλα της όταν τον αντιμετωπίζει.
Σήμερα είναι η μέρα της γυναίκας.
Κι εγώ δεν θα στείλω ευχές.
Θα πω απλά αυτό, ευχαριστώ!
Ευχαριστώ σε κάθε γυναίκα που αρνήθηκε να γίνει μικρή για να χωρέσει σε καλούπια.
Που αρνήθηκε να σιωπήσει για να μην ενοχλήσει.
Που αρνήθηκε να σβήσει για να μην επισκιάσει.
Ευχαριστώ σε κάθε γυναίκα που με δίδαξε τι σημαίνει δύναμη.
Που μου έμαθε πως η τρυφερότητα δεν είναι αδυναμία.
Που μου έμαθε πως το να είμαι ευάλωτος δεν με κάνει λιγότερο.
Ευχαριστώ σε κάθε γυναίκα που με κράτησε όταν έσπαγα.
Που με άκουσε όταν όλοι έκλειναν τ’ αυτιά τους.
Που με αγάπησε όταν εγώ δεν μπορούσα να αγαπήσω τον εαυτό μου.
Σήμερα είναι η μέρα της γυναίκας.
Μα η γυναίκα δεν χρειάζεται μια μέρα, χρειάζεται κάθε μέρα,.
Χρειάζεται να την σεβόμαστε όταν λέει “όχι”.
Να την πιστεύουμε όταν λέει “πονάω”.
Να την στηρίζουμε όταν λέει “θέλω”.
Χρειάζεται να σταματήσουμε να της λέμε ποια πρέπει να είναι, και να αρχίσουμε να την αφήνουμε να είναι ό,τι θέλει.
Γιατί η γυναίκα που ξέρω εγώ, δεν είναι το “ωραίο φύλο”, είναι το δυνατό φύλο.
Το φύλο που γεννάει, που μεγαλώνει, που θρέφει, που στηρίζει, που αγαπάει.
Που σπάει και ξανακολλάει.
Που πέφτει και σηκώνεται.
Που πληγώνεται κι επουλώνεται.
Οπότε σήμερα, μην της στείλετε λουλούδια.
Στείλτε της σεβασμό, κατανόηση, κι αγάπη που δεν έχει όρους.
Και κυρίως, αφήστε την να είναι αυτό που θέλει να είναι.
Γιατί αυτό της χρωστάμε ρε φίλε.
Όχι μόνο σήμερα, αλλά κάθε μέρα της ζωής της.
