Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Η μοναξιά έχει κακή φήμη. Την έχουμε μάθει σαν έλλειψη, σαν αποτυχία, σαν κάτι που πρέπει να αποφύγεις. Αλλά δεν είναι αυτή που σε διαλύει.
Αυτό που σε διαλύει είναι να είσαι με κάποιον και να μην σε αγγίζει τίποτα από όσα ζεις μαζί του.
Να μιλάς και να μην φτάνουν τα λόγια σου. Να προσπαθείς και να μην αλλάζει τίποτα. Να δίνεις και να μην υπάρχει ανταπόκριση.
Εκεί αρχίζεις να μικραίνεις.
Όχι απότομα. Σιγά. Προσαρμόζεσαι. Λες λιγότερα, ζητάς λιγότερα, περιμένεις λιγότερα. Κόβεις κομμάτια σου για να χωρέσεις σε κάτι που δεν σε χωράει.
Και κάποια στιγμή δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου.
Αυτό φοβάμαι.
Όχι να μείνω μόνος. Να φτάσω σε ένα σημείο που για να είμαι με κάποιον πρέπει να μην είμαι εγώ.
Η μοναξιά είναι καθαρή. Ξέρεις πού βρίσκεσαι. Δεν σε μπερδεύει, δεν σε κρατάει σε μια ψευδαίσθηση.
Οι λάθος άνθρωποι το κάνουν.
Σε κρατάνε σε κάτι που μοιάζει με σχέση, αλλά δεν σε γεμίζει. Και επειδή υπάρχει κάποιος, νομίζεις ότι είναι αρκετό.
Δεν είναι.
Προτιμώ να είμαι μόνος και να έχω τον εαυτό μου, παρά να είμαι κάπου και να τον χάνω λίγο λίγο.
Γιατί όταν χαθείς μέσα σε έναν άνθρωπο που δεν σε βλέπει, δεν είναι εύκολο να επιστρέψεις.
Και τότε δεν φεύγεις μόνο από τη σχέση.
Φεύγεις από σένα.
