Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Σταμάτα να λες ότι άργησες.
Δεν άργησες. Δεν έχασες “το σωστό timing”. Δεν πέρασε η ευκαιρία της ζωής σου και εσύ δεν ήσουν εκεί.
Ήσουν εκεί.
Απλώς δεν μπορούσες.
Και αυτό είναι πιο δύσκολο να το παραδεχτείς.
Γιατί σε βολεύει να πιστεύεις ότι έφταιξε ο χρόνος. Ότι αν ερχόταν νωρίτερα ή αργότερα, όλα θα ήταν αλλιώς. Ότι χάθηκε κάτι καλό επειδή δεν συγχρονίστηκε σωστά.
Όχι.
Χάθηκε γιατί δεν μπορούσες να το κρατήσεις.
Όχι επειδή δεν άξιζε. Αλλά επειδή δεν ήσουν ακόμα εκεί που έπρεπε να είσαι για να το αντέξεις.
Δεν είχες την καθαρότητα να δεις. Δεν είχες την αντοχή να μείνεις. Δεν είχες το βάθος να το πας μέχρι τέλους χωρίς να χαλάσεις κάτι στην πορεία.
Και αυτό δεν είναι αποτυχία.
Είναι στάδιο.
Γιατί τώρα είσαι αλλιώς.
Τώρα δεν ενθουσιάζεσαι εύκολα. Δεν δένεσαι με το πρώτο. Δεν προσπαθείς να χωρέσεις όπου δεν σε χωράνε. Δεν αγνοείς τα σημάδια για να κρατήσεις κάτι ζωντανό με το ζόρι.
Τώρα βλέπεις.
Και όταν βλέπεις, επιλέγεις αλλιώς.
Δεν ψάχνεις απλώς έναν σωστό άνθρωπο. Έχεις γίνει εσύ αυτός ο σωστός άνθρωπος για κάτι που αξίζει να κρατήσει.
Και αυτή είναι όλη η διαφορά.
Γιατί η αλήθεια είναι απλή.
Δεν κρατάνε όλα τα “σωστά” πράγματα αν εσύ δεν είσαι έτοιμος να τα κρατήσεις.
Τώρα όμως είσαι.
Και αυτή τη φορά, δεν θα χαθεί επειδή δεν ήξερες.
Αυτή τη φορά, αν έρθει, δεν θα το αφήσεις.
Και γι’ αυτό… θα μείνει.
