Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου.
Να τις ακούς τις λέξεις των ανθρώπων.
Κι εκείνες που λένε κι εκείνες που τις κρύβουν πίσω από άλλες.
Εκείνες να τις ακούς πιο πολύ γιατί αυτά που κρύβουν, είναι οι μεγαλύτερες αλήθειες, οι βαθύτεροι φόβοι και οι κρυφότερες επιθυμίες.
Μα μην προσπαθήσεις να τις ξεσκεπάσεις, θα τρομάξουν και θα τις χάσεις για πάντα.
Ακόμα κι αν λύσεις το μυστήριο τους, άστες να κουρνιάσουν στην σιωπή κι όταν είναι έτοιμες θα έρθουν και θα ξεγυμνωθούν μπροστά σου.
Αυτός που τις κρύβει, δεν το κάνει από κακό. Μην τον αποπαίρνεις.
Τόσο ήταν έτοιμος να δώσει και να δοθεί.
Τόσο άντεχε να ανοιχτεί. Αυτό μπορούσε.
Ως εκεί τον κράτησε η ανάσα του να βουτήξει στα βαθιά της ψυχής σου.
Να τις σέβεσαι τις λέξεις των ανθρώπων ακόμα κι αν ξέρεις πως είναι το ψέμα τους. Κι αυτό αλήθεια κρύβει μέσα του.
Τον φόβο κρύβει.
Να τις προστατεύεις τις λέξεις των ανθρώπων, ακόμα κι αν δεν σου αρκούν.
Να τις περιμένεις να ωριμάσουν τόσο μέσα στον άλλο, που να γίνουν βουβή κραυγή κι αν είσαι τυχερός, μπορεί να ακούσεις τον ψίθυρο τους.
Ναι, ψίθυρο θα ακούσεις.
Μην ζητήσεις άλλο. Δεν θα έχει.
Αλλά τον ψίθυρο να τον κάνεις φυλαχτό.
Μην αλλάζεις τις λέξεις των ανθρώπων ακόμα κι αν ξέρεις τι ήθελαν πραγματικά να πουν.
Μην εκβιάζεις αυτό που έχεις ανάγκη να ακούσεις, ειδικά αν δεν είσαι σίγουρος ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις αυτό που θα σου πουν οι λέξεις.
Δώσε χρόνο στα ανείπωτα να βρουν το δρόμο τους και να γίνουν λέξεις κι ας είναι και ψίθυροι!
Να τις ακούς τις λέξεις, να τις προστατεύεις και να τις αγαπάς.
Ακόμα και τις σκληρές. Ακόμα κι εκείνες που σου ανοίγουν πληγές. Να τις αγαπάς!
Όλες τις λέξεις..
Γιατί κάθε μια, είναι κομμάτι της ψυχής.
Γιατί κάθε μια, προστατεύει ένα κομμάτι από την ψυχή.
LoveLetters
