Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κάποτε ήσουν άλλος.
Πριν πονέσεις.
Πριν κουραστείς.
Πριν σε πείσουν να κάνεις πίσω “για το καλό σου”.
Και έκανες.
Έκανες πίσω στα όνειρα, στα θέλω, στις διεκδικήσεις.
Έκανες πίσω στα “όχι” που έγιναν “ίσως”, και στα “αρκετά” που έγιναν “λίγο ακόμα”.
Και πού κατέληξες;
Να μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου.
Να σε βλέπεις στον καθρέφτη και να σου λείπεις.
Να γελάς λιγότερο. Να ελπίζεις ακόμα πιο λίγο.
Σου αξίζει αυτός ο εαυτός;
Όχι.
Σου αξίζει εκείνος που ήσουν πριν τη φθορά.
Εκείνος που γελούσε με το στόμα ορθάνοιχτο.
Που αγαπούσε χωρίς φόβο και όρους.
Που δεν ζύγιζε κάθε του λέξη για να μη χαλάσει την εικόνα.
Θυμήσου τον.
Δεν πέθανε.
Κρύφτηκε πίσω από άμυνες και “μαθήματα ζωής”.
Μα είναι ακόμα εκεί.
Και περιμένει να τον πάρεις απ’ το χέρι και να του πεις:
«Πάμε πάλι. Αυτή τη φορά, χωρίς εκπτώσεις.»
Γιατί δεν ήρθες σ’ αυτή τη ζωή για να μικρύνεις.
Ήρθες για να χωρέσεις ολόκληρος εκεί που αξίζεις.
Όχι εκεί που σε χωράνε.
Κι αυτός ο εαυτός…
ο παλιός…
ήταν πάντα ο πιο αληθινός.
