Γράφει ο Γιώργος Λυμπεράκης
Υπάρχει μια στιγμή που όλα μοιάζουν τέλεια. Μια πολυθρόνα, δυο κορμιά, μια βεράντα, και η ψευδαίσθηση ότι αυτή η ευτυχία είναι αυτονόητη. Όμως δεν είναι.
Μη γελιέσαι. Η αγάπη δεν είναι τα πόδια μπλεγμένα στις βεράντες. Είναι ποιος μένει όταν περάσουν τα φίλτρα, τα τρυφερά βλέμματα και τα “πάμε να χαθούμε”. Είναι ποιος σε αντέχει όταν δεν είσαι φωτογενής. Όταν δεν σε πιάνει η αγκαλιά, αλλά η σιωπή σου. Όταν δεν μυρίζεις γιασεμί, αλλά θυμό και ανασφάλεια.
Γιατί ο έρωτας, κορίτσι μου, είναι εύκολος στην αρχή. Όλοι ξέρουμε να δώσουμε λουλούδια και να χαμογελάσουμε μπροστά σε ένα βουνό με φόντο. Το θέμα είναι ποιος θα σου κρατήσει το χέρι όταν θα σε πάρει από κάτω. Ποιος θα αντέξει να δει το “κανονικό” σου χωρίς να τρέξει πανικόβλητος. Χωρίς να ψάχνει κάθε λίγο και λιγάκι για “παλιό καλό καιρό”.
Όχι, δεν θέλω να σε ερωτευτώ για το χαμόγελό σου. Θέλω να σε διαλέξω ξανά και ξανά όταν το χαμόγελο δεν θα υπάρχει. Όταν θα μου πετάς τις σιωπές σου κατάμουτρα και θα με δοκιμάζεις να δω αν αξίζω να μείνω.
Μην με ρωτήσεις αν σε αγαπάω. Ρώτα με αν έχω τα κότσια να σε κρατήσω όταν δεν με διευκολύνεις. Όταν δεν είσαι “η καλή σου”. Όταν ό,τι με κράτησε στην αρχή, γίνεται τώρα η πρόκληση που πρέπει να αντέξω.
Γιατί ο έρωτας δεν χτίζεται στις φωτογραφίες. Χτίζεται στις πράξεις. Σε όσα επιλέγουμε να φέρουμε εις πέρας όταν δεν είναι πια εύκολο. Όταν δεν είναι πια ρομαντικό. Όταν το μόνο που μένει είναι το “μαζί”.
Αν δεν το αντέχεις αυτό, καλύτερα να πας να βρεις κάποιον να σε κοιτάζει όπως κοιτάνε στις ταινίες. Εγώ θέλω να σε κοιτάζω και να μένω, ακόμα και όταν όλα γύρω γκρεμίζονται.
