Γράφει η Ελένη Κασιμάτη
Μην τολμήσεις να γυρίσεις. Μην σκεφτείς καν να σταθείς μπροστά μου, με εκείνο το βλέμμα που ζητάει συγγνώμη, αλλά δεν λέει ποτέ τίποτα. Μην έρθεις ξανά να χτυπήσεις την πόρτα μου, ούτε καν ως σκέψη.
Ξέρω τι θα πεις. Ξέρω τι θα κάνεις. Θα προσπαθήσεις να με πείσεις ότι τώρα είναι διαφορετικά. Ότι τώρα «κατάλαβες», ότι τώρα «ξέρεις». Αλλά εγώ ξέρω κάτι παραπάνω. Ξέρω εσένα. Κι αυτό, πλέον, φτάνει.
Μην γυρίσεις, γιατί εγώ προχώρησα.
Προχώρησα μέσα από τα δάκρυα που άφησες πίσω σου. Από τα “γιατί” που έμειναν αναπάντητα, από τις νύχτες που πάλευα να ξαναβρώ τον εαυτό μου μέσα σε ό,τι άφησες διαλυμένο. Προχώρησα χωρίς εσένα, και αυτό ήταν το πιο δύσκολο αλλά και το πιο σωστό που έκανα.
Μην γυρίσεις, γιατί δεν αντέχω άλλο να σε περιμένω.
Δεν μπορώ να ζήσω ξανά εκείνες τις στιγμές που έβαζα εσένα πάνω απ’ όλα, ενώ εσύ μετρούσες το «μαζί» σαν να ήταν διαπραγμάτευση. Δεν μπορώ να επιστρέψω σε μια αγάπη που με έκανε να νιώθω μικρή, να χάνω το πάθος μου, την αλήθεια μου, τον εαυτό μου.
Μην γυρίσεις, γιατί δεν θα είμαι εδώ.
Η γυναίκα που ήξερες, εκείνη που σου έδινε τα πάντα χωρίς να ζητάει τίποτα, δεν υπάρχει πια. Υπάρχει μια άλλη, πιο δυνατή, πιο σίγουρη για το τι αξίζει. Και αυτή η γυναίκα δεν θα σου ανοίξει την πόρτα. Δεν θα σε αφήσει να μπεις ξανά και να διαλύσεις ό,τι με κόπο έχτισε.
Δεν σε μισώ.
Σε αγάπησα. Ήσουν το κομμάτι της ζωής μου που με έκανε να πιστεύω ότι ο έρωτας μπορεί να κάνει θαύματα. Αλλά, τελικά, δεν έκανε. Και αυτό είναι εντάξει. Σε άφησα πίσω, όπως αφήνεις ένα βιβλίο που τελείωσε. Ένα όμορφο βιβλίο, αλλά με ένα τέλος που δεν θέλω να ξαναδιαβάσω.
Μην γυρίσεις, γιατί δεν υπάρχει τίποτα εδώ για σένα.
Ό,τι είχα να δώσω, το έδωσα. Ό,τι μπορούσα να περιμένω, το περίμενα. Τώρα είναι η σειρά μου να πάω μπροστά, χωρίς το βάρος του «αν». Χωρίς την ελπίδα που με κρατούσε δεμένη σε κάτι που έπρεπε να αφήσω.
Ο δρόμος σου είναι πίσω σου. Ο δικός μου, μπροστά.
Μην γυρίσεις, γιατί δεν χρειάζομαι πλέον κανέναν να με σώσει. Έμαθα να σώζω εγώ τον εαυτό μου. Και πίστεψέ με, αυτή τη φορά, τα καταφέρνω καλύτερα από ποτέ.
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
