Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Πού να βρεθεί ύπνος κι απόψε. Τον τελευταίο καιρό μου έχει γίνει συνήθεια να στριφογυρνάω στο κρεβάτι και στο σπίτι το αδειανό.
Απόψε και πάλι η ψυχή διψάει για σεργιάνι. Κι έτσι της κόλλησα κι εγώ ξανά εκείνα τα δυο ολόλευκα φτερά της, και ξεχύθηκε στους δρόμους και στους δικούς της ουρανούς, εκεί που νιώθει ελεύθερη, η ονειροπαρμένη μου!
Έτρεξε πρώτα στου καναπέ μας την δική σου την γωνιά, και βρήκε μονάχα το ασημί το τασάκι σου κι ένα αποτσίγαρο σου, κι άνοιξε την σιδερένια πόρτα μας, η ανήσυχη μου, και βγήκε έξω στην νύχτα.
Πήγε πάνω από την θάλασσα μας, κι όταν την είδε δάκρυσε, γιατί εκεί μας είχε δει αγκαλιασμένους κι ευτυχισμένους κάποτε, σαν δυο αθάνατους θεούς παντοτινούς κι ευλογημένους.
Πήγε πάνω από μια πόλη μικρή, κι όταν στο λιμάνι της σταμάτησε για να ξεκουραστεί λιγάκι, την πήρε το παράπονο την έρμη την ψυχή μου, γιατί κι εκεί είχε στα αυτιά της, την δυνατή ηχώ από ένα σ΄ αγαπώ σου. Γύρισε, και κοιτώντας με ευθεία μες στα ματιά, με ρώτησε με έναν θυμό και πεταγμένες φλέβες, “που είναι το σ΄αγαπώ της, ψέματα σου λέγε, μήπως δεν σ΄ αγαπάει”;
Πέταξε κι έφτασε βιαστική σε ένα μικρό δασάκι, σε ένα παγκάκι κάθισε, και σαν το παιδάκι ξέσπασε, που είχε την εικόνα σου να μου κρατάς το χέρι, το ίδιο χέρι ακριβώς που τώρα είναι αδειανό και μουδιασμένο.
Κι ύστερα η τρελή μου, με μια κρυφή ελπίδα μέσα της, πήγε σε ένα διπλό κρεβάτι, που ακόμη έβγαζε καπνούς απ΄ την μεγάλη μάχη, και στα λεύκα σεντόνια του υπήρχε το άρωμα σου, κι απογοητευμένη με ρώτησε ξανά, “κι ο έρωτας… που πήγε ο έρωτας μωρέ;”
“Ησύχασε ψυχή μου”, της αποκρίθηκα! “Ούτε ψέματα έλεγε, ούτε ο έρωτας χάθηκε. Απλά είναι κουρασμένη, απλά, για λίγο να ξαποστάσει κάθισε.
“Ησύχασε έρμη μου ψυχή, δεν ξε-αγαπούν οι άνθρωποι, ούτε ξε-ερωτεύονται, σε λίγο θα ξανάρθει, μα πρόσεχε καλά μωρέ ψυχή, μην ξανατρελαθείς και την ξαναπληγώσεις”.
Και τότε η ψυχή μου χαμογέλασε και ημέρεψε η καλή μου, που άκουσε τα λόγια μου κι έπαψε να φοβάται. Στο μαξιλάρι πλάγιασε και πριν να κοιμηθεί, ψιθυριστά μου είπε, “ώστε είναι κουρασμένη και δεν μας ξε-αγάπησε.. Πες στην μοναδική μας, ότι την περιμένουμε να έρθει και να καθίσει στου καναπέ μας την δική της την μεριά”.
