Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Σήμερα άνοιξα το παράθυρο, μέρες είχε να βγάλει ήλιο και η επιθυμία να νιώσω τις ακτίνες του και τη θέρμη του στο πρόσωπό μου ήταν μεγάλη. Μόλις είχα σηκωθεί από το κρεβάτι, από έναν ύπνο γλυκό και δίπλα ακριβώς κοιμόταν εκείνος, ήρεμος και με μία υποψία χαμόγελου στο στόμα του.
Κοίταξα έξω και συνειδητοποίησα πως μόλις προχθές έκλεισε ένας ακόμα κύκλος της ζωής μου. Έχω κλείσει τόσους και τόσους κύκλους, κύκλους φιλίας, κύκλους σχέσεων, κύκλους ζωής. Μα αυτός, αυτός είχε κάτι διαφορετικό. Έκλεισα έναν κύκλο που αποτελεί το έναυσμα για να ξεκινήσω να ζω, αποτελεί εχέγγυο για να πορευθώ στο μέλλον με σιγουριά και να βασίζομαι στα πόδια μου, στα χέρια μου και στις γνώσεις που με τόσο κόπο απέκτησα.
Μα δεν ήταν αυτό το θέμα. Δεν ήταν ο κύκλος που έκλεισε το θέμα, δεν ήταν το πτυχίο το θέμα, ούτε καν η “μεγάλη στιγμή” που πετάς εκείνο το καπέλο που θυμίζει κάτι από χειροπέδη που την ανοίγεις και σε απελευθερώνει. Το θέμα ήταν οι άνθρωποί μου. Εκείνοι που με ανυπομονησία κοιτούσαν από εκείνο το θεωρείο σε εκείνη την αίθουσα του θεάτρου με χαμόγελο και περηφάνια να ανέβω πάνω στη σκηνή. Εκείνοι που τόσα χρόνια τώρα πορεύθηκαν μαζί μου σε αυτό, είτε ως συνοδοιπόροι είτε ως απλοί παρατηρητές. Εκείνος που μπήκε στη ζωή μου στο φινάλε αυτού του ταξιδιού και ήταν το ίδιο περήφανος και χαρούμενος με όλους τους άλλους που ήταν από την αρχή μαζί μου. Ήταν εκείνες οι αγκαλιές και τα χαμόγελα, τα λαμπερά μάτια και τα σταυρωτά φιλιά, οι φωτογραφίες και τα λουλούδια και ξανά οι αγκαλιές. Τόσες αγκαλιές που αν είχα μέσα μου κάτι σπασμένο κόλλησε για τα καλά και δεν φαίνεται ούτε μισή ρωγμή, σαν να μην είχε σπάσει ποτέ.
Δεν είμαι σίγουρη που ακριβώς προσπαθώ να καταλήξω. Λένε πως η αποφοίτηση είναι μία από τις συγκινητικότερες στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου, βλέπει τους κόπους του να ανταμείβονται, την ζωή του να πηγαίνει παρά κάτω και να παίρνει επιτέλους τον δρόμο της επιτυχίας. Εγώ πάλι, είδα απλά χαμόγελα. Μόνο χαμόγελα. Δεν με ένοιαζε, ούτε εκείνο το καπέλο που φορούσα, ούτε η ικανοποίηση της κατοχής ενός χαρτιού, ούτε η “απόκτηση του μέλλοντός” μου. Εγώ τις επιτυχίες μου τις μετράω στους ανθρώπους που έχω δίπλα μου. Σε εκείνους που χαίρονται με την χαρά μου, σε εκείνους που υποστηρίζουν κάθε εγχείρημα μου, σε εκείνους -έστω και λιγοστούς- ανθρώπους που υπέμειναν ένα τετράωρο πανηγυράκι οπλισμένοι με αντοχή και υπομονή απέναντι σε εκείνους τους ατελείωτους λόγους όλων εκείνων των επίσημων προσκεκλημένων, απλά και μόνο για να με δουν να ανεβαίνω σε τούτη τη σκηνή και να κατακτώ ακόμη ένα όνειρό μου. Εμένα η χαρά μου δεν ήταν ετούτο το κιτρινωπό χαρτί, ούτε τα συγχαρητήρια της υπευθύνου και όλων εκείνων των μεγάλων και σπουδαίων. Εμένα η χαρά μου ήταν, όταν βγήκα πλέον από εκείνη την αίθουσα και πνίγηκα από αγκαλιές και φιλιά.
Γυρίζω προς το κρεβάτι και χαϊδεύω απαλά εκείνο το αμυδρό χαμόγελο που χθες κόντεψε να σκίσει τα μαγουλά του και στρέφω το βλέμμα μου στα λουλούδια που κρατούσε με τόση χαρά μπροστά του. Ακόμα μία επιτυχία σημειώθηκε. Όχι το πτυχίο. Η ευτυχία. Αυτό μπορώ να πω μόνο επιτυχία αυτή τη στιγμή, όλα τα αλλά ας πάνε στο καλό!
